Het verlies van een beste vriend

Dag lieve Opa, waar je ook mag zijn. Ik zeg nog steeds graag "dag opa" in mijn hoofd of zelfs luidop, dat geeft mij het gevoel dat je toch eigenlijk niet volledig weg bent. 

De reden waarom ik vandaag de moed gevonden heb om eindelijk een berichtje te schrijven over jou is omdat ik gisteren voor het eerst terug zeer uitgebreid over jou heb kunnen spreken. Ik ben in ben in behandeling bij TOL in Brugge voor traumatherapie en spontaan kwam jij gisteren ter sprake als mijn rots in de branding, de persoon die er altijd voor mij geweest is sinds ik een klein meisje was. Ik heb daar, sinds jouw overlijden op 1 juli dit jaar, voor de tweede keer geweend. Al de weken en maanden na jouw overlijden heb ik de tranen tegengehouden, bang dat het niet meer ging stoppen. Maar ik heb het laten gaan gisteren en het heeft mij deugd gedaan... Deugd gedaan om te wenen maar ook deugd gedaan doordat ik terug zo'n mooie woorden over jou kon delen met iemand. Soms moet je even door de tranen om dan de prachtige herinneringen terug te zien, ik heb geleerd dat ik ze gerust mag laten lopen.

In het leven kom je niet veel mensen tegen waar je een sterke band mee opbouwt, of waarvan je weet, deze persoon zal er altijd zijn voor mij. Als ik daar morgen om 2u 's nachts aan de deur sta, dan ben je er. Als ik je vraag om te helpen, dan ben je de eerste om ja te zeggen. We hadden een band die onverwoestbaar was. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad, niet iedereen zag altijd de kwaliteiten die in mij zaten. Ik durfde ze niet tonen, na jaren lang gepest op school stond er een grote dikke muur rond mij en was de echte Evelien vaak niet meer zichtbaar, ik voelde mij vaak zeer ongelukkig en eenzaam. Jij keek daar door, ik was perfect in jouw ogen en bewonderde mij elke keer als ik op bezoek was. Dan vertelde je volop hoe zot je wel van mij was en hoe trots je was op je enige kleinkind. Ik herinner me enorm hard de honderden spelletjes die we samen gespeeld hebben of hoe we samen naar het pleintje gingen in de straat om te gaan voetballen met de jongens uit de buurt. Niets was voor jou te veel, als het mij maar gelukkig maakte. Jullie thuis, bij oma en opa, dat was mijn veilige haven, mijn tweede thuis waar ik gewoon mezelf mocht zijn, de echte Evelien.

Naarmate wij samen ouder werden veranderde onze relatie nooit, ze werd volwassener en we hadden andere soort gesprekken met elkaar, dat wel. Maar die gesprekken waren omringd door warmte en liefde. Ik denk dat we beide straalden als we elkaar zagen. Door mijn drukke leven kwam ik minder dan toen ik klein was, maar de bezoekjes betekenden voor mij alles. Ik wist ook, als ik trouw, dan moet mijn opa daar bij kunnen zijn. En je werd wat zwakker en ouder, maar we hebben het gedaan opa. Je was er bij en we hebben samen een prachtige openingsdans gedaan op het liedje "You look wonderful tonight" van Eric Clapton!! Een moment die vastgeroest zit in mij herinneringen en gelukkig ook dankzij mijn allerliefste familie op video. We hebben die avond gefeest en genoten, samen...

Afscheid nemen is een deel van het leven en ermee om gaan is zeer moeilijk. De pijn is er maar wordt naargelang de tijd vordert, makkelijker om te dragen. Maar nog steeds elke dag bezoek je mijn gedachten en kijk ik eventjes naar je foto op de kast. Dan voel ik dat het oké is.

Op het einde in het ziekenhuis zei je me plots, "Ik ben zo blij dat mijn kleindochter het gemaakt heeft in het leven". Alsof dat voor jou een opluchting was en een trots die je toch nog even wou delen voordat je afscheid nam van deze wereld. Op het moment zelf vond ik het een vreemde opmerking, maar nu weet ik dat het berusting was. 

Waar je ook mag zijn, al is het misschien enkel in mijn herinneringen, weet dat de wereld een prachtige persoon verloren is en dat ik je eigenlijk, keihard mis...

Het ga je goed opa!