Klagen en zagen

Wanneer ik zo eventjes rond kijk op internet, facebook, netlog, men werk, allle in feite overal waar mensen zich "uiten", valt het zo hard op dat veel van die mensen zo verbitterd zijn. Kijk maar eens bij de commentaren op een site zoals HLN. Of statussen op Facebook. Maar dan vraag ik me af waarom in godsnaam die mensen al hun tijd daaraan verspillen... Het is leven is al zo kort, geniet er dan ook van! OK, soms heb je inderdaad veel tegenslagen en lopen bepaalde dingen niet zo goed, dan is het altijd eens nodig je hart te luchten. Maar wanneer je u goed voelt, laat dat dan merken. Kijk bij alles wat je doet of ziet naar de goede dingen. Het is echt niet moeilijk. Zelfs wanneer je bijvoorbeeld moet poetsen kan je denken: achteraf zal het er super mooi uitzien en zal ik me voldaan voelen. Wanneer je echter al op voorhand begint te zuchten, begin er dan gewoon niet aan...
Ben ik nu abnormaal dat ik me daar zo aan kan storen? Geen idee, maar maybe just that's the way life is :)

Nuja, om iedereen wat op te vrolijken, hieronder een hilarische en bekende scene uit Monty Python!

Reacties

Miss Strange zei…
das allemaal te verklaren hoor. Iedereen is gewoon zodanig bezig met geld verdienen om hun gezin enzo te onderhouden en op den duur is dat echt zo'n enorme druk dat de mensen gewoon constant op hun tenen lopen. komt daarbij nog eens al het slechte nieuws in de wereld die iedereen metteen op zijn bord krijgt van zodra internet of de krant wordt open gedaan. het enige dat draait in deze moderne wereld is de negativiteit. en hoe slechter het gaat met anderen, hoe beter wij ons voelen...erg eigenlijk maarjah
2 maart 2010 om 18:45
Eveltje zei…
Daar heb je inderdaad een punt. Daardoor dat ik daar graag eens bij stil sta, want het is eigenlijk echt opvallend, zeker de laatste tijd. En toch zijn er zoveel mooie dingen om van te genieten. We zouden daar beter eens bij stilstaan e :)
23 maart 2010 om 20:58
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Write it down

Afbeelding
Ik heb er altijd enorm van genoten om te schrijven. Zelf ben ik (denk ik) niet in staat een boek te schrijven, ik heb er het helaas het geduld niet voor. Alhoewel ik het toch ooit eens in mijn leven wil wagen... Op dit moment voel ik mij nog te jong om een boek te schrijven, ik zou er mijn prioriteit niet op kunnen stellen. Maar gelukkig zijn er duizend en 1 alternatieven als je graag van schrijven houdt. Bloggen bijvoorbeeld! Wat ben ik blij dat ik deze blog ooit heb gecreëerd. Je hebt er geen verplichtingen aan en er komt niemand zagen over wat ik allemaal graag wil neerpennen. Ik kan er mijn gevoelens in kwijt op een toch interactieve en leuke manier. Bloggen op een blogsite! Lang ben ik administrator geweest op verschillende sites. In de eerste plaats was dit op http://www.zattemadammen.be/ en vervolg zijn we dan zelf een site gestart http://www.elsibel.com/ . Ik vond dit enorm leuk om te doen, om mijn interesses te delen met andere mensen. Het kon mij dan ook geen zak ...
Meer lezen

Het verlies van een beste vriend

Afbeelding
Dag lieve Opa, waar je ook mag zijn. Ik zeg nog steeds graag "dag opa" in mijn hoofd of zelfs luidop, dat geeft mij het gevoel dat je toch eigenlijk niet volledig weg bent.  De reden waarom ik vandaag de moed gevonden heb om eindelijk een berichtje te schrijven over jou is omdat ik gisteren voor het eerst terug zeer uitgebreid over jou heb kunnen spreken. Ik ben in ben in behandeling bij TOL in Brugge voor traumatherapie en spontaan kwam jij gisteren ter sprake als mijn rots in de branding, de persoon die er altijd voor mij geweest is sinds ik een klein meisje was. Ik heb daar, sinds jouw overlijden op 1 juli dit jaar, voor de tweede keer geweend. Al de weken en maanden na jouw overlijden heb ik de tranen tegengehouden, bang dat het niet meer ging stoppen. Maar ik heb het laten gaan gisteren en het heeft mij deugd gedaan... Deugd gedaan om te wenen maar ook deugd gedaan doordat ik terug zo'n mooie woorden over jou kon delen met iemand. Soms moet je even door de tranen om ...
Meer lezen

Noem mij maar een lastige moeder...

Afbeelding
Ik probeer mij er nu al een eindje aan te zetten om hier een bericht te plaatsen. Maar steeds denk ik, "Waar moet ik beginnen?". Er namelijk in een korte tijd zo veel gebeurt thuis, en dan spreek ik vooral in het kader van Yen. Eerder op mijn blog kon je al lezen over zijn problematiek en hoe we er op dat moment mee omgingen, ondertussen is er al veel veranderd. Maar daarom niet in de goede zin... Ik heb zowel mijn bedenkingen bij de school, of meer specifiek bij de juf maar daarnaast ook bij het Spermalie (daarover later meer). Ik heb nooit de naam willen krijgen van de lastige ouder, maar als de meest banale dingen niet gebeuren of niet kunnen dan ga ik mij wel vragen stellen. Het zit zo dat Yen nu sinds september naar school gaat in een katholieke school in Assebroek. We hebben deze school gekozen voor verschillende redenen. één van de redenen daarvan was dat dit een ideale locatie was, daar ik daar vaak moet passeren als ik van het station kom in Brugge. Ten tweede h...
Meer lezen