Duizend schitterende zonnen

Normaal gezien ben ik iemand die steeds fantasieboeken leest. Ik heb er al tientallen verslind, waaronder de reeks van Harry Potter, de Eragon boeken, Lord of the Rings en ga zo maar door. Nu stond ik vorige week in de Standaard boekhandel aan het station hier in Brugge en mijn oog voel op het boek "Duizend schitterende zonnen". De voorkant van het boek intrigeerde mij, waarom weet ik niet. Een vrouw op slippers, gehuld in een boerka, wandelend in de woestijn. Uit nieuwsgierigheid ben ik de achterkant beginnen lezen, maar dat zei me op dat moment niet veel.

"De ongeschoolde Mariam uit Afghanistan wordt op haar vijftiende uitgehuwelijkt aan de dertig jaar oudere Rasheed. Twintig jaar later komt de mooie Laila in hun leven, wanneer Rasheed de zwaargewonde vrouw na een raketaanval uit het puin redt. Wanneer Laila herstelt, hoopt Rasheed dat ze met hem wil trouwen en hem, in plaats van de onvruchtbare Mariam, een kind kan geven. Eerst is Mariam achterdochtig, maar dan groeit er tussen de twee vrouwen een bijzondere vriendschap. "


Ik dacht in mezelf: "het kan niet kwaad eens een ander genre te lezen". En wat was ik achteraf blij dat ik deze aankoop had gedaan.
Het verhaal is prachtig, ontroerend, shockerend, ...
Het geeft je een volledig beeld hoe de Islam wereld er nu uit ziet als insider en niet als outsider. Je krijgt een idee over de straten van Kabul. Waarom de vrouwen allemaal burka's dragen en hoe de Afghaanse mannen de vrouwen zien en behandelen.

Vooral dat laatste is zeer expliciet omschreven, maar zeker de moeite waard om het eens van de andere kant te zien.

Ik kan iedereen dit boek aanraden, maar je zal niet met een smile dit boek uitlezen.

Het is de realiteit die je onder ogen ziet.