Lang leve de zon

Meisjes wandelen op straat met hun nieuwste zomerkleren. Korte fleurige rokjes, een bijpassend topje. De mannen genieten in een korte short op een terrrasje. Mensen gaan naar het strand om weer een mooi bruin kleurtje te krijgen. Kinderen spelen in het zwembad en genieten daarna van een lekker ijsje.
Het is zomer en dat merk je. Iedereen loopt er gelukkig bij en geniet van deze periode.

Wat zou ik mij op dit moment graag isoleren van deze wereld. Want voor mij is dit de hel...

Ik heb dit nog niet vermeld op mijn blog, maar reeds mijn geboorte lijd ik aan 2 chronische ziektes die helaas ongeneesbaar zijn, enkel behandelbaar (en dan nog). Namelijk atopisch exceem en astma.
Vooral het eerste maakt voor mij van de zomer een hel. Daarnaast heb ik ook nog de pech van zonnealergie te hebben. En de combinatie van deze 2 "ziektes" zijn helaas rampzalig in deze warme dagen.

Het begint met blaasjes die zich vormen op plaatsen waar de zon mijn huid heeft aangeraakt. Vervolgens krijg ik een enorme jeuk. Ik vergelijk het soms met de jeuk van een muggenbeet x50 en dat over je volledige lichaam. Iets wat je gewoon niet kan negeren. Je kan niet anders dan krabben, toch als je niet gek wil worden.
Vervolgens begin je open wonden te krijgen, bloedvlekken op de lakens en op je kleren.Mensen die je aanstaren alsof je een verschrikkelijk monster bent uit een horrorfilm. Opmerkingen waarvan je een paar dagen niet goed bent. Het schaamtegevoel waar ik elke dag mee moet rondlopen, al deze dingen maken het voor mij zo moeilijk. Ik moet me dwingen om sterk te blijven!
En dan het ergste van elke dag... douchen!! Wat een pijn, precies alsof er 1000 naalden prikken in mijn lijf. Bijna elke morgen staan de tranen in mijn ogen. Maar het moet.

Helaas weet men de oorzaak niet van mij ziekte en kan het dus niet genezen worden. Ze schrijven mij zalfjes voor met cortizone, dat bestanddeel dat je huid kapot maakt. Want zeggen ze, daarmee zal het wel beteren. Zijn dokters leugenaars? Want ik merk niets van die verbetering na mij per dag 2 maal in te smeren voor reeds 23 jaar lang...

Graag zou ik rondlopen in een mooi jurkje en topje, maar dat kan niet. Ik ben verplicht van lange mouwen te dragen en een lange broek. Zo alleen kan ik vermijden dat het nog erger wordt dan dat het al is. En weer hebben ze een reden om te staren, want wie loopt nu rond in een trui en lange broek als het 30° is?

Veel mensen dromen van veel geld, veel luxe, kindjes, reizen enz...
Mijn droom is om te genezen. Hopen is het enige wat ik kan doen en dat zorgt ervoor dat ik elke dag toch nog met een glimlach kan buiten komen.