Geef mij je angst
Een maand geleden werden er 2 kankers ontdekt bij mijn oma. Ze is nu 82 jaar oud en zal dus door de hoge leeftijd deze kanker niet meer overwinnen. De dokters zijn niet zeker of ze het eindje van dit jaar nog kan halen. Ze kunnen enkel nog bestraling geven om voor haar de pijn wat te verlichten.
Ze heeft een mooie leeftijd kunnen bereiken, maar dit wil niet zeggen dat ik daar niet onder lijd om haar te zien aftakelen. Ik wil haar dan ook herinneren als die gezellige, gezonde, kloeke oma...
Gelukkig kan ze er zelf zeer goed mee om gaan. Sinds ze klein was, is mijn oma zeer katholiek. Zoals je ook al eerder in mijn blog kon lezen is mijn opa (haar man dus) begin dit jaar overleden, ze waren tientallen jaren getrouwd. Zij is er nu van overtuigd dat ze bij haar overlijden opnieuw bij hem zal kunnen zijn. Daarom zal ze volgens mij ook niet meer vechten, ze heeft er haar bij neergelegd.
Maar ze heeft uiteraard ook haar angsten, angst om de pijn die nog zal moeten komen. Daarom is de boodschap in het volgend liedje voor haar bedoeld.
Ze heeft een mooie leeftijd kunnen bereiken, maar dit wil niet zeggen dat ik daar niet onder lijd om haar te zien aftakelen. Ik wil haar dan ook herinneren als die gezellige, gezonde, kloeke oma...
Gelukkig kan ze er zelf zeer goed mee om gaan. Sinds ze klein was, is mijn oma zeer katholiek. Zoals je ook al eerder in mijn blog kon lezen is mijn opa (haar man dus) begin dit jaar overleden, ze waren tientallen jaren getrouwd. Zij is er nu van overtuigd dat ze bij haar overlijden opnieuw bij hem zal kunnen zijn. Daarom zal ze volgens mij ook niet meer vechten, ze heeft er haar bij neergelegd.
Maar ze heeft uiteraard ook haar angsten, angst om de pijn die nog zal moeten komen. Daarom is de boodschap in het volgend liedje voor haar bedoeld.
Reacties
'Zij is er nu van overtuigd dat ze bij haar overlijden opnieuw bij hem zal kunnen zijn.'
Deze troost zal helaas voor mij niet weggelegd zijn, daar ik niet gelovig ben. Ik ben agnosticus. Ik wou dat ik wél gelovig was, want nu is de dood voor mij een grote, onbekende, duistere leegte. Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik zie mezelf wel graag en ik zou het dan ook jammer vinden, moest er na mijn dood niets meer van mij achterblijven. Van mijn gedachten, van mijn gevoelens, van mijn persoonlijkheid.
Anderzijds... toen ik nog niet geboren was, toen was ik er ook nog niet en toen had ik er eigenlijk toch ook geen last van.
Volgens mij wonen wij in dezelfde stad en ik zou het dan ook leuk vinden, mocht u een klein tipje van de sluier oplichten. Ik woon in SK. En u?
Met vriendelijke groeten,
De Drs.
Leuk dat je weer een bezoekje komt brengen.
Zoals je zegt heeft iedereen wel zijn idee over de dood en iedereen gaat er anders mee om...
Ikzelf ben er zeker niet bang voor, maar net zoals u ben ik ook niet gelovig. We kunnen misschien zeggen dat gelovige mensen dan eigenlijk nog iets hebben om naar uit te kijken, een hereniging met hun verloren geliefden.
Wat een toeval trouwens, ik woon ook in SK :)
Groetjes Evelien
Da's inderdaad toevallig. Een mens heeft dan de neiging te beginnen doorvragen, maar laten we dat maar niet doen. Voor je het weet, ga je speciaal uitkijken, lopen we elkaar dan ook daadwerkelijk tegen het lijf en staan we met onze bek vol tanden.
Het moet een beetje mysterieus blijven. ;-)
Met vriendelijke groeten,
De Drs.