Het is tijd
In mijn vorig blogbericht kon je lezen over mijn oma. Over de 2 kankers die langzaam haar lichaam overnemen...
De laatste weken ging het echter alleen maar slechter en slechter. Ze is nu 10 kilo afgevallen en ze wint de strijd niet meer tegen de ziekte. Ze wordt zwakker met de dag en heeft voor alles hulp nodig van een derde persoon.
Ze kan niet meer eten, want alles geeft ze terug over.
Daarom heeft ze gisteren beslist dat het genoeg is geweest. Ze wil in waardigheid sterven, nu dat ze ook nog helder van geest is. Dus heeft ze euthanasie aangevraagd... Deze is ondertussen ook goedgekeurd door de arts.
Begin januari zullen haar 4 kinderen en de metekinderen erbij moeten zijn. Zij is mijn meter en er wordt dus verwacht dat ik ook bij haar zal moeten zijn voor het afscheid.
Hoe graag ik ook bij haar wil zijn tot de laatste momenten, ik vrees dat ik dit niet zal aankunnen. Ik zal ofwel instorten, ofwel gewoon de kamer moeten verlaten. Het zal ook een beeld zijn dat voor de rest van mijn leven zal bij blijven.
Dit wordt een zeer emotionele en hartverscheurende keuze voor mij. Misschien wel 1 van de moeilijkste van mijn leven tot nu toe...
De laatste weken ging het echter alleen maar slechter en slechter. Ze is nu 10 kilo afgevallen en ze wint de strijd niet meer tegen de ziekte. Ze wordt zwakker met de dag en heeft voor alles hulp nodig van een derde persoon.
Ze kan niet meer eten, want alles geeft ze terug over.
Daarom heeft ze gisteren beslist dat het genoeg is geweest. Ze wil in waardigheid sterven, nu dat ze ook nog helder van geest is. Dus heeft ze euthanasie aangevraagd... Deze is ondertussen ook goedgekeurd door de arts.
Begin januari zullen haar 4 kinderen en de metekinderen erbij moeten zijn. Zij is mijn meter en er wordt dus verwacht dat ik ook bij haar zal moeten zijn voor het afscheid.
Hoe graag ik ook bij haar wil zijn tot de laatste momenten, ik vrees dat ik dit niet zal aankunnen. Ik zal ofwel instorten, ofwel gewoon de kamer moeten verlaten. Het zal ook een beeld zijn dat voor de rest van mijn leven zal bij blijven.
Dit wordt een zeer emotionele en hartverscheurende keuze voor mij. Misschien wel 1 van de moeilijkste van mijn leven tot nu toe...
Reacties
Mijn grootmoeder lag ook op sterven en de dag dat ik nog eens met mijn moeder geweest ben, die dag was haar laatste. Ze heeft gewacht tot ze iedereen gezien had (ook al gingen haar ogen niet open en weten we dus niet of ze wel besefte dat we er waren). JE meter heeft een moeilijke keuze gemaakt, maar ik denk dat er veel mensen zouden zijn die die keuze maken. Blijven vechten heeft toch geen zin, zeker niet als je je leven niet kan hervatten zoals het voordien was. En eigenlijk geeft ze de strijd niet op want ze gaat op haar voorwaarden, niet op de voorwaarden van de ziekte. Het is duidelijk een sterke vrouw.
sterkte!
De natuur heeft al eerder zijn werk gedaan. Blijkbaar zelfs in een zeer korte tijd.
Morgen begrafenis, ik zal me sterk moeten houden. Maar een zware dag zal het sowieso zijn.
Thx btw :)