Immo kwaaltjes
Lange tijd heb ik hier niets meer op gezet. Na het overlijden van mijn oma, heb ik een moeilijke periode doorgaan. Ik heb nog nooit iemand zien sterven, echt zien sterven dan. Maar de dagen voor het sterven zien er even verschrikkelijk uit. Ik heb men oma gezien 2 dagen voordat ze haar ogen gesloten heeft. Haar mond lag open, er kwam een zeer eng geluid uit. Ze was zo mager... Niet meer de oma die kende. Ze reageerde op men stem, in hoeverre dit ze nog kon. Dit beeld is zeer lang door mijn hoofd blijven spoken, ik droomde er zelfs van. Tot het op een bepaald moment is opgehouden...
Wat ik steeds een toeval heb gevonden en nog steeds niet begrijp zijn 2 specifieke gebeurtenissen die dag. We zaten in de kamer, aan het bed van men oma, tot op een bepaald moment we muziek horen. Ik ga naar buiten en ik zie een orkest staan op de gang. Het was die dag enkele dagen voor nieuwjaar. Het orkest wou met hun muziek de mensen een hart onder de riem steken, die het moeilijk hadden. Muziek voor de mensen die iemand gingen verliezen. Het was zeer hartverscheurend, maar ik wou niet wenen waar men oma bij was.
Bij het buiten komen... waren ze vuurwerk aan het afsteken. Welke grotere tegenstrijdigheid kan je nog meer hebben. Ik heb met lege ogen staan staren naar het vuurwerk, maar voor deze ene keer was het niet van geluk of omdat ik het mooi vond. Was het een teken? Ik weet het niet...
De begrafenis was zeer emotioneel, zo emotioneel dat ik niet kon wenen. Die slag heb ik echter wel achteraf gehad. Als afscheidslied speelden ze "De roos" van Ann Christy. Een prachtig lied dat je echt pakt. Men nichtje had een brief geschreven die de priester heeft voorgelezen. Ze had het over die lekkere wafels die ze vroeger maakte, waar we allemaal dol op waren. De leuke zomervakanties, toen we bij haar bleven logeren, allemaal samen. Mijn hoofd was gewoon leeg op dat moment, denken kon ik even niet meer.
Verdriet kan je uiteindelijk wel een plaatsje geven, maar elke gedachte blijft pijn doen. Daar kan je dan ook alleen maar mee leren leven.
Het doodskaartje staat op mijn bureau op het werk, zo heb ik het gevoel dat ze toch steeds bij mij is.
Na deze moeilijke periode, die ik volledig op mezelf heb verwerkt (ik wou mijn vriend hier niet mee belasten en heb hem dus ook niets laten zien), hebben we toch een grote beslissing genomen.
We willen zeer graag een huisje kopen en zijn dan ook volop op zoek naar een knus plaatsje voor ons beide. De prijzen zijn momenteel om bij om te vallen. Een jong koppeltje heeft het verdomd moeilijk om met zo'n lening nog toe te komen (lening = 1100 euro per maand voor een bedrag van 200 000€). Maar we geven niet op, uiteindelijk vinden we wel iets. Ik ben er zeker van dat het plots voor onze neus zal staan en dat we beide gaan zeggen: "ja, dat is het!". Geduld is een schone deugd zou men oma gezegd hebben :)
Wat ik steeds een toeval heb gevonden en nog steeds niet begrijp zijn 2 specifieke gebeurtenissen die dag. We zaten in de kamer, aan het bed van men oma, tot op een bepaald moment we muziek horen. Ik ga naar buiten en ik zie een orkest staan op de gang. Het was die dag enkele dagen voor nieuwjaar. Het orkest wou met hun muziek de mensen een hart onder de riem steken, die het moeilijk hadden. Muziek voor de mensen die iemand gingen verliezen. Het was zeer hartverscheurend, maar ik wou niet wenen waar men oma bij was.
Bij het buiten komen... waren ze vuurwerk aan het afsteken. Welke grotere tegenstrijdigheid kan je nog meer hebben. Ik heb met lege ogen staan staren naar het vuurwerk, maar voor deze ene keer was het niet van geluk of omdat ik het mooi vond. Was het een teken? Ik weet het niet...
De begrafenis was zeer emotioneel, zo emotioneel dat ik niet kon wenen. Die slag heb ik echter wel achteraf gehad. Als afscheidslied speelden ze "De roos" van Ann Christy. Een prachtig lied dat je echt pakt. Men nichtje had een brief geschreven die de priester heeft voorgelezen. Ze had het over die lekkere wafels die ze vroeger maakte, waar we allemaal dol op waren. De leuke zomervakanties, toen we bij haar bleven logeren, allemaal samen. Mijn hoofd was gewoon leeg op dat moment, denken kon ik even niet meer.
Verdriet kan je uiteindelijk wel een plaatsje geven, maar elke gedachte blijft pijn doen. Daar kan je dan ook alleen maar mee leren leven.
Het doodskaartje staat op mijn bureau op het werk, zo heb ik het gevoel dat ze toch steeds bij mij is.
Na deze moeilijke periode, die ik volledig op mezelf heb verwerkt (ik wou mijn vriend hier niet mee belasten en heb hem dus ook niets laten zien), hebben we toch een grote beslissing genomen.
We willen zeer graag een huisje kopen en zijn dan ook volop op zoek naar een knus plaatsje voor ons beide. De prijzen zijn momenteel om bij om te vallen. Een jong koppeltje heeft het verdomd moeilijk om met zo'n lening nog toe te komen (lening = 1100 euro per maand voor een bedrag van 200 000€). Maar we geven niet op, uiteindelijk vinden we wel iets. Ik ben er zeker van dat het plots voor onze neus zal staan en dat we beide gaan zeggen: "ja, dat is het!". Geduld is een schone deugd zou men oma gezegd hebben :)
Reacties