Ik denk dus ik ben, ik ben stil dus ik ben mezelf

Soms vraag ik mij af of het een handicap is als je van nature uit een stil persoon bent? Sociaal zijn heeft natuurlijk veel voordelen. Je maakt vlugger contact met mensen en waarschijnlijk ook veel vlugger nieuwe vrienden, alhoewel dit laatste ook met sociale vaardigheden te maken heeft.

Wanneer mensen in een groep zitten is het altijd zeer duidelijk wie de stille persoon is, want die wordt meestal ook gewoon genegeerd of zelfs raar bekeken.
Maar is het dan zo verkeerd om stil te zijn?

Ik stel mezelf die vraag omdat ik zelf ook zo ben. Ik ben een rustig meisje en heb gewoon niet altijd de nood om te praten. Ik kan ook gewoon genieten door te luisteren (wat ook niet iedereen goed kan). Ik observeer mensen zeer graag. Wanneer ik bijvoorbeeld op een terrasje zit, amuseer ik mij kostelijk door naar voorbijgangers te kijken (wat je soms toch ziet lopen...).
Maar mijn stil zijn wordt helaas zo weinig geapprecieerd. Mensen hebben zelfs de neiging om onmiddelijk hun oordeel te vellen over me.
Evelien is stil, verlegen, raar,... Of zelfs: ze heeft mij niet graag of ze zit met iets.
In mijn ogen is stil zijn geen reden om te denken dat ik met een probleem zit. Daarom dat ik ook die vraag zo beu ben: Evelien, wat is er wel? (Aaargh)

Soms zou ik gewoon willen zeggen: dit ben ik! Zo is mijn karakter en leer dit aanvaarden!

Het zou een verdomd drukke wereld zijn moest iedereen zijn mond niet kunnen houden, me dunkt!

Reacties

Anoniem zei…
Dit is exact hoe ik ook ben. Op school snappen ze niet dat ik gewoon kan genieten van het luisteren naar gesprekken zonder de nood te hebben om mijn mening te laten vallen. Ze denken dan dat het niet interessant was of dat ik hen niet leuk vind. Ze vinden me dan asociaal en raar. Bedankt voor de post, ik zou het zelf niet beter kunnen beschrijven hoe ik me voel.
22 augustus 2011 om 15:38
Eveltje zei…
Leuk om je reactie te lezen. Dan ben ik blijkbaar toch niet de enigste persoon die op school wel eens raar bekeken werd. Luister er niet naar, je bent wie je bent en je bent jezelf, dat is het belangrijkste! De mensen die dit niet begrijpen zijn het niet waard een deel in je leven te zijn :)
31 januari 2012 om 21:03
Anoniem zei…
Ik heb ook net hetzelfde!
In de kleuterklas, en in de basisschool viel het best mee, toen durfde ik te praten omdat ik iedereen al zo lang kende.
Maar nu ik in het middelbaar zit is het echt heel anders geworden...
'Zeg eens wat'... 'Je bent zo stil'.... en BLABLABLA ;s Dat is echt niet fijn. Bij sommige mensen voel ik me veel beter, mensen die niet zo luidruchtig zijn, en respect hebben. Maar er zijn natuurlijk ook zo van die mensen die echt irri zijn. En dan val ik natuurlijk stil...
Zelfs bij mijn eigen familie ben ik stil. (behalve bij mijn ouders, daar ben ik helemaal niet stil!) .
Ik wil er zo graag vanaf ;c , als ik soms mensen zie die zo lekker praten met elkaar ben ik soms echt jaloers...

Ik ben blij dat ik even mijn gevoel kan opschrijven ;)

xxx
8 februari 2013 om 12:05
test zei…
ik ben ook zo! Ik denk dat het komt omdat onze 'vrienden'groep op de speelplaats zo groot is. We staan meestal met 8 ofzo in een groepje en dan klap ik helemaal dicht! Als we bv met 4 naar het toilet gaan , ben ik gewoon zoals de anderen. In de refter zeg ik ook nooit iets omdat het gewoon allemaal te druk is voor mij.
Ik ben blij dat ik niet de enige ben! xxx
25 mei 2013 om 18:58
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Write it down

Afbeelding
Ik heb er altijd enorm van genoten om te schrijven. Zelf ben ik (denk ik) niet in staat een boek te schrijven, ik heb er het helaas het geduld niet voor. Alhoewel ik het toch ooit eens in mijn leven wil wagen... Op dit moment voel ik mij nog te jong om een boek te schrijven, ik zou er mijn prioriteit niet op kunnen stellen. Maar gelukkig zijn er duizend en 1 alternatieven als je graag van schrijven houdt. Bloggen bijvoorbeeld! Wat ben ik blij dat ik deze blog ooit heb gecreëerd. Je hebt er geen verplichtingen aan en er komt niemand zagen over wat ik allemaal graag wil neerpennen. Ik kan er mijn gevoelens in kwijt op een toch interactieve en leuke manier. Bloggen op een blogsite! Lang ben ik administrator geweest op verschillende sites. In de eerste plaats was dit op http://www.zattemadammen.be/ en vervolg zijn we dan zelf een site gestart http://www.elsibel.com/ . Ik vond dit enorm leuk om te doen, om mijn interesses te delen met andere mensen. Het kon mij dan ook geen zak ...
Meer lezen

Het verlies van een beste vriend

Afbeelding
Dag lieve Opa, waar je ook mag zijn. Ik zeg nog steeds graag "dag opa" in mijn hoofd of zelfs luidop, dat geeft mij het gevoel dat je toch eigenlijk niet volledig weg bent.  De reden waarom ik vandaag de moed gevonden heb om eindelijk een berichtje te schrijven over jou is omdat ik gisteren voor het eerst terug zeer uitgebreid over jou heb kunnen spreken. Ik ben in ben in behandeling bij TOL in Brugge voor traumatherapie en spontaan kwam jij gisteren ter sprake als mijn rots in de branding, de persoon die er altijd voor mij geweest is sinds ik een klein meisje was. Ik heb daar, sinds jouw overlijden op 1 juli dit jaar, voor de tweede keer geweend. Al de weken en maanden na jouw overlijden heb ik de tranen tegengehouden, bang dat het niet meer ging stoppen. Maar ik heb het laten gaan gisteren en het heeft mij deugd gedaan... Deugd gedaan om te wenen maar ook deugd gedaan doordat ik terug zo'n mooie woorden over jou kon delen met iemand. Soms moet je even door de tranen om ...
Meer lezen

Noem mij maar een lastige moeder...

Afbeelding
Ik probeer mij er nu al een eindje aan te zetten om hier een bericht te plaatsen. Maar steeds denk ik, "Waar moet ik beginnen?". Er namelijk in een korte tijd zo veel gebeurt thuis, en dan spreek ik vooral in het kader van Yen. Eerder op mijn blog kon je al lezen over zijn problematiek en hoe we er op dat moment mee omgingen, ondertussen is er al veel veranderd. Maar daarom niet in de goede zin... Ik heb zowel mijn bedenkingen bij de school, of meer specifiek bij de juf maar daarnaast ook bij het Spermalie (daarover later meer). Ik heb nooit de naam willen krijgen van de lastige ouder, maar als de meest banale dingen niet gebeuren of niet kunnen dan ga ik mij wel vragen stellen. Het zit zo dat Yen nu sinds september naar school gaat in een katholieke school in Assebroek. We hebben deze school gekozen voor verschillende redenen. één van de redenen daarvan was dat dit een ideale locatie was, daar ik daar vaak moet passeren als ik van het station kom in Brugge. Ten tweede h...
Meer lezen