En toen was er de bevalling...
Lang geleden dat ik nog een bericht op mijn blog gepost had. Daar zijn wel een paar redenen voor... Wij hebben er namelijk een nieuw gezinslid bij die de naam Yen meegekregen heeft. Men zegt dat een baby je leven op zijn kop gooit... Maar het is pas als dat kindje er effectief is dat je beseft wat een invloed het heeft op je leven! Het zomaar eventjes de auto nemen en een toertje doen, of gewoon zelfs je huishouden doen, eens gaan shoppen, enz... Forget it! Mijn leven bestaat nu eenmaal uit structuur en organisatie. Het is nu eenmaal een andere levensstijl maar daarom zeker niet slechter. Het is vermoeiend, dat zeker. Maar niets weegt op tegen de liefde die je krijgt voor dit ongelooflijke wezentje. Deze eerste weken heb ik weinig tijd gevonden voor mezelf, ik moest nog eerst "mijn draai" vinden in dit nieuwe leven. Maar langzaamaan begint dit goed te lukken en ik ben er zeker van dat het vanaf nu vlotter en vlotter zal beginnen gaan.
Om het even te hebben over de bevalling... Dat is een andere zaak. Veel vrienden van mij die reeds een kindje hebben hadden mij verteld dat het zeer pijnlijk was, daar moesten we geen doekjes om winden, maar dat ik die pijn sowieso na de bevalling onmiddellijk vergeten ging zijn nadat ik mijn boeleke in mijn handen had. I wish...
Ik had mij veel dingen kunnen voorstellen bij het hele gebeuren, maar niet wat ik heb meegemaakt.
Omdat Yen al een week te laat was hebben wij ervoor gekozen de bevalling in te leiden op 14 januari 2013 (ook niet toevallig de geboortedatum van mijn overleden grootvader). Om 7u 's morgens moesten wij aanwezig zijn in het verloskwartier van AZ Sint-Jan hier in Brugge. We zijn daar toegekomen, we hebben een kamer gekregen. Eventjes moeten wachten, maar al vlug hebben ze een lavementje gestoken (jaja en dan moet je inderdaad heel erg dringend gaan). Rond 08.30u hebben ze de weeën in gang gestoken. Bij een ingeleide bevalling moet je eerst zelf wat weeën gehad hebben voordat men de epidurale geeft. Dus ik heb de weeën goed kunnen voelen tot ongeveer 11u schat ik. Eenmaal de pijn nog net te verdragen was hebben ze mij de epidurale gegeven. Pijnlijk, maar valt wel goed te doen naar mijn mening. Ik voelde deze verdoving toch redelijk vlug, benen werden gevoelloos enz... Gedurende de dag ging alles heel vlot, ik zag de weeën op de monitor goed en regelmatig verschijnen. Maar dan rond 16.00u begin ik zeer onverwacht mijn benen terug te voelen, en onder andere ook de weeën!! Ik meld dit onmiddelijk aan mijn gynaecoloog, maar die beweerde dat dit onmogelijk was, de epidurale werd namelijk om de zoveel minuten via een buis ingespoten. Tot op een bepaald moment ik het begon uit te schreeuwen van de pijn, ik zat toen al aan 9 cm opening... Met spoed hebben ze opnieuw de anesthesie erbij gehaald, 2 maal verdoving werd er bijgespoten. Helaas had dit allemaal geen nut meer. Ik moest bevallen en de laatste weeën volledig doorstaan. Aangezien ons boeleke een sterrenkijkertje was, ging de bevalling maar niet! Hij bleef steken en wilde maar niet verder indalen. Mijn licht was bijna aan het uitgaan toen men versterking bijvroeg. Ik dacht, ik kan dit niet meer, ik geef het op. Gelukkig was mijn vriend een zeer goede motivatie om verder te doen, nog een laatste keer... Via de zuignap werd Yen geboren om 18.09u. Hij is eruit gekomen en ze hebben hem meegenomen... Dat is het enigste dat ik mij herinner, ik zat in een roes, volledig uitgeput. Men heeft mij toen een uur later naar de kamer gebracht, ik herinner mij veel mensen! Ouders, oma, opa, ... Maar toen nam de misselijkheid het van mij over. Het bezoek moest vroeger vertrekken, ik was te zwak. Na de 5e keer overgeven ben ik flauwgevallen in het ziekenhuisbed, nadien bleek dat ik te veel bloed verloren was. De dag erna heb ik 2 zakken bloed bijgekregen, die mij enorm versterkt hebben. Ik heb 3 dagen niet kunnen wandelen, vastgekluisterd aan mijn bed, maar gelukkig ben ik vlug beter geworden.Een opluchting, want dat was het eerste moment dat ik eindelijk kon genieten van mijn pasgeboren zoontje!
Het grootste geluk was er inderdaad, maar nee, ik kan die pijn nooit meer vergeten...
Was dit het allemaal waard? Natuurlijk, want wie kan nu niet van dit lieve kleine mannetje houden?
Om het even te hebben over de bevalling... Dat is een andere zaak. Veel vrienden van mij die reeds een kindje hebben hadden mij verteld dat het zeer pijnlijk was, daar moesten we geen doekjes om winden, maar dat ik die pijn sowieso na de bevalling onmiddellijk vergeten ging zijn nadat ik mijn boeleke in mijn handen had. I wish...
Ik had mij veel dingen kunnen voorstellen bij het hele gebeuren, maar niet wat ik heb meegemaakt.
Omdat Yen al een week te laat was hebben wij ervoor gekozen de bevalling in te leiden op 14 januari 2013 (ook niet toevallig de geboortedatum van mijn overleden grootvader). Om 7u 's morgens moesten wij aanwezig zijn in het verloskwartier van AZ Sint-Jan hier in Brugge. We zijn daar toegekomen, we hebben een kamer gekregen. Eventjes moeten wachten, maar al vlug hebben ze een lavementje gestoken (jaja en dan moet je inderdaad heel erg dringend gaan). Rond 08.30u hebben ze de weeën in gang gestoken. Bij een ingeleide bevalling moet je eerst zelf wat weeën gehad hebben voordat men de epidurale geeft. Dus ik heb de weeën goed kunnen voelen tot ongeveer 11u schat ik. Eenmaal de pijn nog net te verdragen was hebben ze mij de epidurale gegeven. Pijnlijk, maar valt wel goed te doen naar mijn mening. Ik voelde deze verdoving toch redelijk vlug, benen werden gevoelloos enz... Gedurende de dag ging alles heel vlot, ik zag de weeën op de monitor goed en regelmatig verschijnen. Maar dan rond 16.00u begin ik zeer onverwacht mijn benen terug te voelen, en onder andere ook de weeën!! Ik meld dit onmiddelijk aan mijn gynaecoloog, maar die beweerde dat dit onmogelijk was, de epidurale werd namelijk om de zoveel minuten via een buis ingespoten. Tot op een bepaald moment ik het begon uit te schreeuwen van de pijn, ik zat toen al aan 9 cm opening... Met spoed hebben ze opnieuw de anesthesie erbij gehaald, 2 maal verdoving werd er bijgespoten. Helaas had dit allemaal geen nut meer. Ik moest bevallen en de laatste weeën volledig doorstaan. Aangezien ons boeleke een sterrenkijkertje was, ging de bevalling maar niet! Hij bleef steken en wilde maar niet verder indalen. Mijn licht was bijna aan het uitgaan toen men versterking bijvroeg. Ik dacht, ik kan dit niet meer, ik geef het op. Gelukkig was mijn vriend een zeer goede motivatie om verder te doen, nog een laatste keer... Via de zuignap werd Yen geboren om 18.09u. Hij is eruit gekomen en ze hebben hem meegenomen... Dat is het enigste dat ik mij herinner, ik zat in een roes, volledig uitgeput. Men heeft mij toen een uur later naar de kamer gebracht, ik herinner mij veel mensen! Ouders, oma, opa, ... Maar toen nam de misselijkheid het van mij over. Het bezoek moest vroeger vertrekken, ik was te zwak. Na de 5e keer overgeven ben ik flauwgevallen in het ziekenhuisbed, nadien bleek dat ik te veel bloed verloren was. De dag erna heb ik 2 zakken bloed bijgekregen, die mij enorm versterkt hebben. Ik heb 3 dagen niet kunnen wandelen, vastgekluisterd aan mijn bed, maar gelukkig ben ik vlug beter geworden.Een opluchting, want dat was het eerste moment dat ik eindelijk kon genieten van mijn pasgeboren zoontje!
Het grootste geluk was er inderdaad, maar nee, ik kan die pijn nooit meer vergeten...
Was dit het allemaal waard? Natuurlijk, want wie kan nu niet van dit lieve kleine mannetje houden?
Reacties