Eveltje's blog

Af en toe, wanneer een boek mij kan raken dan wil ik dit delen met de wereld. En eerlijk gezegd, er zijn er weinig die dit kunnen. Het boek moet vlot zijn om te lezen, maar dat niet alleen. Het moet iets teweeg brengen... Het moet je raken, het moet je doen nadenken en je kippenvel geven tot bij de laatste zin die je leest.   " Cécile " van Ish Ait Hamout , dit boek past perfect in deze definitie. Voor mensen die genoten hebben van de boeken van Khaled Hosseini met bijvoorbeeld "de Vliegeraar" of "Duizend Schitterende Zonnen", kan ik enkel zeggen, lezen! Echt, doe het gewoon maar...   Sommige schrijvers zijn geboren met het talent om lezers mee te nemen in hun verhaal, nee wat zeg ik, mee te SLEUREN in hun verhaal. Je kan het boek niet meer aan de kant leggen. Je moet gewoon verder. Ish houdt er van om bepaalde diepzinnige gedachten neer te pennen. Soms poëtische beschrijvingen waar je eigenlijk nooit bij stil gestaan hebt. Het doet je nadenken ov...

Huisje, tuintje en een kindje. De logische eerstvolgende stap is bij de meeste mensen een 2de kind. Uiteraard, want Yen is nu toch al 2.5 jaar! En daarbij gaat hij binnen 2 weken naar school. Het wordt eens tijd dat je toch tenminste aan een 2de begint! Dit is zeer cru beschreven, maar vaak wel hoe mensen denken en mij vaak aanspreken. Je zou het bijna niet kunnen geloven hoeveel keer per week ik de vraag krijg: "En, nog geen tweede?" En elke persoon die deze vraag stelt gaat er automatisch van uit dat hij of zij de eerste is die deze vraag stelt.   Ik moet toegeven, ja ik denk daar vaak aan. Ik ben er regelmatig mee bezig, maar ik wil daarnaast ook realistisch zijn. De tijd die we met Yen gehad hebben is niet van een leien dakje gelopen. We zijn zot van onze kleine jongen, maar helaas heeft hij zijn gezondheid niet mee. We vrezen dat hij dit geërfd zal hebben van de mama. Het atopisch eczeem begint zich langzaam te tonen, hopelijk blijft de astma uit. Hij...

  Als ik naar de maan kijk, zie ik je Als ik naar de sterren kijk, dan weet ik Jij bent er ook één Als ik in je ogen kijk, zie ik jou Als ik droom, dan raak ik je aan   Ik doe je de groeten aan een vlinder die voorbij dwarrelt Ik geef je een kus door aan een vogeltje in tuin Ik voel je bestaan Ik zie je

Wat als je nu een geheim zou weten waarvan je weet dat je deze nooit met iemand in de wereld kan delen? En dan bedoel ik letterlijk de wereld, het zou echt onder de categorie “wereldnieuws” vallen. Dan kan ik je verzekeren dat dit knaagt aan je, hard! Elke dag sta je er mee op en ga je er mee slapen. Dit is niet vol te houden, voor niemand eigenlijk. Volgens mij is een mens niet gemaakt om bepaalde info te dragen. En dan ga ik er van uit dat bepaalde gekende mensen zoals Obama en Poetin en weet ik wie nog allemaal dit elke dag moeten doen. Er gebeuren sowieso 1000en dingen achter de rug van het gewone volk die het daglicht niet zien. Maar om dit zo te houden, dient men de mond gesloten te houden, liefst zo hard mogelijk. Eerlijk.. ik kan dit niet. Ik word er echt gek van, niet enkel gek maar ook emotioneel en radeloos.     Wat volgens mij dan een oplossing is in deze situatie is het neerpennen.   Wat langs de ene kant ook weer risico’s inhoudt. Wat als dit ...

Een eigen huis, een plek onder de zon en altijd iemand in de buurt die van me houden kon... Een eigen huis inderdaad, het is er van gekomen, na veel zoeken hebben we uiteindelijk onze droomwoning gevonden. In de zon... dat is een andere kwestie, ik vermoed dat het weer in Sijsele net zo regenachtig is als de rest van Belgïe. Ja Sijsele, dat heb je goed gelezen. Niet meer in mijn geboortestad Brugge, de stad waarin ik ben opgegroeid. Ik zal het missen hoe dan ook. Er passeren om naar je werk te gaan is nog steeds niet hetzelfde als er elke dag in te wonen. Maar de prijzen van de huizen in Brugge zijn dan ook torenhoog. Wilden we een huis vinden naar onze noden in Brugge dan waren we binnen 10 jaar nog steeds aan het zoeken. Sijsele, net naast Brugge, gaf direct een aanbod aan huizen aan een betaalbare prijs. We hebben dus niet getwijfeld. Het is een alleenstaand huis in de dorpskern, maar alsnog in een rustige straat. Alles wat je nodig hebt kan je op wandelafstand vinden. Het huis...

Ik voel me soms als Alice in Wonderland. Ik weet niet hoe het verhaal begonnen is, ik weet nooit wat er zal gebeuren, ik word steeds verrast met vreemde wendingen in het verhaal. Laat staan dat ik weet hoe dit verhaal zal eindigen... 1 ding weet ik zeker... Ooit zal ik het verhaal van Evelien in Wonderland kunnen vertellen.

Als ik zo 's avonds in mijn bed lig dan kan ik de beste brieven schrijven in mijn hoofd. Brieven naar mensen die ik ken, brieven naar mezelf met bepaalde gedachten, of zelfs boeken. De woorden vloeien in mijn gedachten alsof ik een getalenteerde schrijver ben. Op dat moment denk ik steeds, eigenlijk moet ik nu terug uit bed komen en dit onmiddellijk opschrijven... Dan had ik zeker al een bestseller in mijn handen gehad! Maar ja, daar lig je dan, zo knus onder de dekens, lekker warm en uiteindelijk vind ik nooit de wil om er dan nog uit te komen. Maar hier schrijf ik het dan toch neer, 's morgens, na mijn nachtelijke escapades. Maar misschien zal het nu nooit zo goed klinken als toen ik het gisteren in gedachten had...