Yen maal twee?

Huisje, tuintje en een kindje. De logische eerstvolgende stap is bij de meeste mensen een 2de kind. Uiteraard, want Yen is nu toch al 2.5 jaar! En daarbij gaat hij binnen 2 weken naar school. Het wordt eens tijd dat je toch tenminste aan een 2de begint! Dit is zeer cru beschreven, maar vaak wel hoe mensen denken en mij vaak aanspreken. Je zou het bijna niet kunnen geloven hoeveel keer per week ik de vraag krijg: "En, nog geen tweede?" En elke persoon die deze vraag stelt gaat er automatisch van uit dat hij of zij de eerste is die deze vraag stelt.

 

Ik moet toegeven, ja ik denk daar vaak aan. Ik ben er regelmatig mee bezig, maar ik wil daarnaast ook realistisch zijn. De tijd die we met Yen gehad hebben is niet van een leien dakje gelopen. We zijn zot van onze kleine jongen, maar helaas heeft hij zijn gezondheid niet mee. We vrezen dat hij dit geërfd zal hebben van de mama. Het atopisch eczeem begint zich langzaam te tonen, hopelijk blijft de astma uit. Hij heeft in zijn eerste 2 levensjaren 6 maal in het ziekenhuis gelegen, vaak voor periodes van 2 tot 3 weken.

 

 

Als dat nog niet genoeg was gaat mijn jongen ook naar het revalidatiecentrum in Brugge, het Spermalie in de volksmond. Daar hij is momenteel het jongste kind in begeleiding. Daar zit de papa dan weer een klein beetje voor tussen... Ik neem het woord niet graag in de mond, maar zowel papa als zoon vertonen tekens van ADHD. Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat deze "ziekte" eigenlijk niet bestaat en eerder een benaming is voor mensen met een overvloed van energie en daarnaast weinig concentratie hebben. Maar moest het enkel dit zijn had Yen daar niet gezeten. Er zijn autistische kenmerken gevonden en hij heeft een grote taalachterstand opgedaan.

Ook door het feit dat hij zeer lang in zijn eigen wereldje leefde. Wij als ouders kregen geen affectie en geen contact met onze zoon, wat ons zeer zwaar viel. We zijn uiteindelijk doorgezonden geweest door de dokter. Want ja helaas hebben veel mensen hier ook vooroordelen over. Heel vaak krijg je de opmerking, oh maar mijn dochter of zoon is ook wel een stout hoor, of die van mij kan ook niet stil zitten. Is het niet te vroeg om hem al naar daar te sturen en weet ik veel welke opmerkingen nog. Alsof dit geen weloverwogen keuze is van ons, alsof we onze eigen zoon verkeerd zouden inschatten.

 

Maar dan stel je je uiteindelijk wel de vraag of een tweede kind hier wel bij past. Wat als het een 2de Yenneke zou zijn, met dezelfde problematiek qua gezondheid of gedrag? En versta mij niet verkeerd, mijn zoon is mijn alles, de liefde kan niet in woorden uitgedrukt worden. Maar het is niet te onderschatten wat erbij komt kijken... Mijn vriend zegt het vaak in bepaalde situaties, ik kan het mij niet inbeelden dat we er nu 2 zouden hebben. Eerlijk gezegd ik ook niet. Maar langs de andere kant wil ik de optie niet uitsluiten. Nooit heb je 2 dezelfde karakters, wie weet hebben we een kind die veel op mezelf trekt, rustig en stil. En misschien zou Yen er baat bij hebben om een speelkameraadje te hebben?

 

Maar men kan niet in de toekomst kijken, met als gevolg een eeuwige tweestrijd in ons hoofd en met elkaar.