Cécile

Af en toe, wanneer een boek mij kan raken dan wil ik dit delen met de wereld. En eerlijk gezegd, er zijn er weinig die dit kunnen. Het boek moet vlot zijn om te lezen, maar dat niet alleen. Het moet iets teweeg brengen... Het moet je raken, het moet je doen nadenken en je kippenvel geven tot bij de laatste zin die je leest.
 
"Cécile" van Ish Ait Hamout, dit boek past perfect in deze definitie. Voor mensen die genoten hebben van de boeken van Khaled Hosseini met bijvoorbeeld "de Vliegeraar" of "Duizend Schitterende Zonnen", kan ik enkel zeggen, lezen! Echt, doe het gewoon maar...
 
Sommige schrijvers zijn geboren met het talent om lezers mee te nemen in hun verhaal, nee wat zeg ik, mee te SLEUREN in hun verhaal. Je kan het boek niet meer aan de kant leggen. Je moet gewoon verder. Ish houdt er van om bepaalde diepzinnige gedachten neer te pennen. Soms poëtische beschrijvingen waar je eigenlijk nooit bij stil gestaan hebt. Het doet je nadenken over je eigen leven en je eigen ervaringen of belevingen.
 
Soms moet je in je leven even pauzeren, stoppen en ademen. Niet meer dan dat, even tot jezelf komen, even weg van de realiteit. Je gedachten verplaatsen naar een andere plaats dan hier op deze gejaagde wereld. En wanneer je dit doet, dan wil ik je vragen, doe het dan met dit boek...
 
 
Korte beschrijving (achterkant boek):
 
Djibril is elf en droomt van de wereld buiten zijn kleine dorp in het diepe zuiden van Marokko. Door zijn nieuwsgierigheid en zijn kinderlijk enthousiasme krijgt zijn leven een onverwachte wending. Niet alleen zijn eigen leven wordt door deze schokkende gebeurtenis overhoopgehaald, ze heeft ook een invloed op het leven van zijn familie en van een aantal mensen die hij nooit eerder heeft ontmoet. Het enige wat Djibril nog verbindt met zijn zonovergoten geboorteplaats zijn de kleren die hij droeg en een verhakkelde foto die toebehoorde aan zijn oudere broer Kareem. Een onduidelijke krabbel op die foto leidt hem naar een adres in Parijs, waar hij kennismaakt met de jonge vrouw Cécile. De Fran'¡aise intrigeert hem, maar ze is nauwer vervlochten met zijn leven dan hij kan vermoeden. Hoe meer hij Cécile bezoekt, hoe meer Djibril verwikkeld raakt in haar duistere kwellingen. De kans wordt steeds kleiner dat hij zijn thuis en familie ooit nog terugziet.
 
 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Write it down

Afbeelding
Ik heb er altijd enorm van genoten om te schrijven. Zelf ben ik (denk ik) niet in staat een boek te schrijven, ik heb er het helaas het geduld niet voor. Alhoewel ik het toch ooit eens in mijn leven wil wagen... Op dit moment voel ik mij nog te jong om een boek te schrijven, ik zou er mijn prioriteit niet op kunnen stellen. Maar gelukkig zijn er duizend en 1 alternatieven als je graag van schrijven houdt. Bloggen bijvoorbeeld! Wat ben ik blij dat ik deze blog ooit heb gecreëerd. Je hebt er geen verplichtingen aan en er komt niemand zagen over wat ik allemaal graag wil neerpennen. Ik kan er mijn gevoelens in kwijt op een toch interactieve en leuke manier. Bloggen op een blogsite! Lang ben ik administrator geweest op verschillende sites. In de eerste plaats was dit op http://www.zattemadammen.be/ en vervolg zijn we dan zelf een site gestart http://www.elsibel.com/ . Ik vond dit enorm leuk om te doen, om mijn interesses te delen met andere mensen. Het kon mij dan ook geen zak ...
Meer lezen

Het verlies van een beste vriend

Afbeelding
Dag lieve Opa, waar je ook mag zijn. Ik zeg nog steeds graag "dag opa" in mijn hoofd of zelfs luidop, dat geeft mij het gevoel dat je toch eigenlijk niet volledig weg bent.  De reden waarom ik vandaag de moed gevonden heb om eindelijk een berichtje te schrijven over jou is omdat ik gisteren voor het eerst terug zeer uitgebreid over jou heb kunnen spreken. Ik ben in ben in behandeling bij TOL in Brugge voor traumatherapie en spontaan kwam jij gisteren ter sprake als mijn rots in de branding, de persoon die er altijd voor mij geweest is sinds ik een klein meisje was. Ik heb daar, sinds jouw overlijden op 1 juli dit jaar, voor de tweede keer geweend. Al de weken en maanden na jouw overlijden heb ik de tranen tegengehouden, bang dat het niet meer ging stoppen. Maar ik heb het laten gaan gisteren en het heeft mij deugd gedaan... Deugd gedaan om te wenen maar ook deugd gedaan doordat ik terug zo'n mooie woorden over jou kon delen met iemand. Soms moet je even door de tranen om ...
Meer lezen

Noem mij maar een lastige moeder...

Afbeelding
Ik probeer mij er nu al een eindje aan te zetten om hier een bericht te plaatsen. Maar steeds denk ik, "Waar moet ik beginnen?". Er namelijk in een korte tijd zo veel gebeurt thuis, en dan spreek ik vooral in het kader van Yen. Eerder op mijn blog kon je al lezen over zijn problematiek en hoe we er op dat moment mee omgingen, ondertussen is er al veel veranderd. Maar daarom niet in de goede zin... Ik heb zowel mijn bedenkingen bij de school, of meer specifiek bij de juf maar daarnaast ook bij het Spermalie (daarover later meer). Ik heb nooit de naam willen krijgen van de lastige ouder, maar als de meest banale dingen niet gebeuren of niet kunnen dan ga ik mij wel vragen stellen. Het zit zo dat Yen nu sinds september naar school gaat in een katholieke school in Assebroek. We hebben deze school gekozen voor verschillende redenen. één van de redenen daarvan was dat dit een ideale locatie was, daar ik daar vaak moet passeren als ik van het station kom in Brugge. Ten tweede h...
Meer lezen