Noem mij maar een lastige moeder...
Ik probeer mij er nu al een eindje aan te zetten om hier een bericht te plaatsen. Maar steeds denk ik, "Waar moet ik beginnen?". Er namelijk in een korte tijd zo veel gebeurt thuis, en dan spreek ik vooral in het kader van Yen.
Eerder op mijn blog kon je al lezen over zijn problematiek en hoe we er op dat moment mee omgingen, ondertussen is er al veel veranderd. Maar daarom niet in de goede zin...
Ik heb zowel mijn bedenkingen bij de school, of meer specifiek bij de juf maar daarnaast ook bij het Spermalie (daarover later meer). Ik heb nooit de naam willen krijgen van de lastige ouder, maar als de meest banale dingen niet gebeuren of niet kunnen dan ga ik mij wel vragen stellen.
Het zit zo dat Yen nu sinds september naar school gaat in een katholieke school in Assebroek. We hebben deze school gekozen voor verschillende redenen. één van de redenen daarvan was dat dit een ideale locatie was, daar ik daar vaak moet passeren als ik van het station kom in Brugge. Ten tweede hadden we op de opendeurdag een goed gevoel. Deze school was goed georganiseerd, zag er proper en net uit. We hebben niet getwijfeld en we hebben Yen daar ingeschreven in de rode klas, de peuterklas bij juffrouw K (ik zal ze even K noemen, deze juf heeft uiteraard ook haar recht op privé). Op de opendeurdag hebben we echter deze juf niet gezien omdat zij toen in zwangerschapsverlof was.
Eerste schooldag, eerste schoolweek, eerste schoolmaand gaan voorbij, maar weinig communicatie krijgen wij door van de juf. Ze houdt haarzelf op afstand en vertelt ons weinig als we Yen ophalen aan school. Je moet weten dat Yen intensief begeleid wordt in het Spermalie voor verschillende problematieken. Waaronder een vaststelling van ADHD en nog in onderzoek voor ASS (autisme), een eerste maal naar school voor ons als ouders is extreem belangrijk. Het is voor ons een noodzaak om te weten hoe Yen het daar stelt.
Maar na enkele weken verbetert de communicatie niet, we moeten heel vaak zelf de vragen stellen als we Yen ophalen. Nochtans had zij in de eerste maanden van het schooljaar slechts 7 kindjes in haar klas, ook omdat het in september de eerste instap moment was. Ik zou het best begrijpen indien men een klas zou hebben van meer dan 15-20 kinderen, dat men niet elke keer een verhaal van de volledige dag aan ons kan doorgeven, maar met 7 kunnen ouders en juf toch best een gesprekje voeren?
Uiteindelijk spreken wij haar over de hele situatie aan, maar uit dat gesprek blijkt dat zij het toch niet zo kan vinden met Yen. Yen is lastig, Yen blijft niet zitten, Yen loopt weg, Yen dit Yen dat, enz... Ik hoor amper 1 goed gedrag van mijn zoon. Wij leiden daaruit dus af dat juffrouw K het niet makkelijk heeft in de klas met Yen. En ik kon daar ook volledig inkomen, Yen is zo, thuis ook. In een klas zal dit nog extra zwaar doorwegen.
Daarom proberen we vervolgens via het groepsgesprek in het Spermalie samen met de therapeuten en de juf tips te zoeken die het haar wat makkelijker kunnen maken. Tips die eigenlijk nodig zijn voor Yen om goed te kunnen functioneren.
Later blijkt dat zij deze tips eerder ziet als het voortrekken van ons kind ten opzichte van de andere kinderen. Waaruit duidelijk is dat zij de context niet begrijpt.
Wij krijgen ook thuisbegeleiding, deze persoon had ook voorgesteld aan Juffrouw K om in de klas tips te komen geven, wat ze gewoon geweigerd heeft. Dan vraag ik mij af, wil zij wel moeite doen?
We merken zeer vaak dat Yen of wij als ouders vergeten worden in dit klasje. Standaard communicatie wordt niet doorgegeven. Reden juf: Yen is niet in klas 's morgens en komt enkel in de namiddag en dan vergeet ik zijn schriftje nog te bekijken... Het spijt me, maar daar hebben wij als ouders geen boodschap aan. Wij en Yen hebben evenveel recht om gelijk behandeld te worden en op de hoogte te worden gebracht van wat er gebeurt op school.
Het is niet leuk, dat Yen bijvoorbeeld Sinterklaas niet heeft kunnen zien op school, dat Yen eerst niet mocht meedoen aan het grootouderfeest, want hij zou wel eens van het podium kunnen lopen. Of dat wij als ouders niet op de hoogte gesteld worden van een oudercontact??
Het is niet leuk om de uitspraken te moeten horen "De klas in een andere klas als Yen erbij is" of "Wij doen geen uitstapjes meer als Yen er niet is".
Het grote probleem komt echter later, Yen wordt wat ouder, wat wilder en verliest vaak de controle over zichzelf. Hij leeft in zijn eigen drukke wereld en leert amper iets bij. Vaak omdat zijn eigen gedrag hem in de weg staat. Dit zorgt voor problemen zowel thuis, in school als in het Spermalie. Nergens kunnen ze er iets mee aanvangen en het gaat van kwaad naar erger, het werd duidelijk dat er dringend dus iets moet veranderen. Zeker als je weet dan er in januari plots 24 kinderen in totaal zijn in de klas en na de paasvakantie een 36 tal... Juffrouw K vraagt ons ook dan om samen een oplossing te zoeken, Yen en de combinatie met al die kindjes. Dat gaat niet lukken...
Voor het eerst wordt medicatie in overweging genomen, daar zijn we dan ook mee gestart in december. De medicatie zorgt ervoor dat Yen meer rust krijgt in zijn hoofd, wat dan automatisch resulteert in meer concentratie.
We beginnen al vlug drastische veranderingen op te merken in zijn gedrag en het gaat de goede kant uit. Als ouders is het zalig als je eindelijk eens kan spreken met je zoon, of dat je gewoon je zoon kan vastpakken bij jou in de zetel, als je samen kan spelen. Dingen die we vroeger helemaal niet konden. Een wereld van verschil.
Maar zelfs na deze veranderingen blijkt er geen veranderingen te gebeuren op school. En dan bedoel ik eerder het gedrag van de juf, zij heeft nu na een maand ons niets te melden van verbeteringen. Nochtans merken we thuis en op het Spermalie veel verbeteringen.
Heeft deze juf het opgegeven? Ziet ze dit te zwart wit? Kan ze de goede zaken in Yen niet meer terugvinden? Of heeft ze genoeg van ons? Ik zou er niet van verschieten...
Veel vragen maar weinig antwoorden. Ik als ouder vraag mij vooral af, wat nu? Verander ik Yen van school? Gewone katholieke school? Gemeenteschool? Steiner? En dan bedoel ik bij deze keuzes dat ik vooral kijk naar wat Yen nodig heeft en niet wat een ander bij deze keuze van mening heeft. Ik vermoed dat ik daar toch commentaar op krijg, ongeacht welke keuze ik ook zou nemen.
Maar daarnaast kan ik ook hem op dezelfde school laten en het toch proberen tot einde schooljaar met deze juf. Want dan is het volgend jaar toch weer iemand anders.
Alhoewel ik het een zeer duidelijk minpunt vind dat deze school, ongeacht of het nu bij deze juf is, zeer weinig prioriteiten stelt bij standaard communicatie naar ouders toe. Of is dit enkel zo bij de kindjes die extra zorg nodig hebben? We worden evenmin gehoord bij de directie als bij de juf, wat duidelijk maakt dat wij nergens staan en dus bekeken worden als die lastige ouders van Yen.
Uiteraard want het ligt aan ons, wij de bezorgde ouders die enkel op de hoogte willen zijn...
Of verwachten wij te veel van een niet gespecialiseerde school van een juf die er niet voor opgeleerd is om te kunnen om gaan met dit soort kinderen?
Wat ik als moeder hier bij ervaar is zeer veel stress. Ik probeer goed te doen voor mijn zoon, maar ik loop overal met mijn neus tegen de muur. In school voelt het aan alsof ze mij daar met mijn rug tegen de muur plaatsen. Ik krijg bijna het gevoel alsof zij ons beu zijn. Ik kan je niet zeggen of dit ook effectief zo is, maar dit gevoel zouden ze mij en/of Yen niet mogen geven.
Het alleen maar moeten aanhoren van kritiek over uw zoon en nooit een positieve noot, doet heel veel pijn. Want waarom zie ik deze positieve punten wel? Thuis is het een echt schatje, enthousiast, lief en aanhankelijk. Maak van mijn zoon geen monster alsjeblieft. Probeer hem te zien zoals ik hem zie, dat is het enigste wat ik vraag.
Eerder op mijn blog kon je al lezen over zijn problematiek en hoe we er op dat moment mee omgingen, ondertussen is er al veel veranderd. Maar daarom niet in de goede zin...
Ik heb zowel mijn bedenkingen bij de school, of meer specifiek bij de juf maar daarnaast ook bij het Spermalie (daarover later meer). Ik heb nooit de naam willen krijgen van de lastige ouder, maar als de meest banale dingen niet gebeuren of niet kunnen dan ga ik mij wel vragen stellen.
Het zit zo dat Yen nu sinds september naar school gaat in een katholieke school in Assebroek. We hebben deze school gekozen voor verschillende redenen. één van de redenen daarvan was dat dit een ideale locatie was, daar ik daar vaak moet passeren als ik van het station kom in Brugge. Ten tweede hadden we op de opendeurdag een goed gevoel. Deze school was goed georganiseerd, zag er proper en net uit. We hebben niet getwijfeld en we hebben Yen daar ingeschreven in de rode klas, de peuterklas bij juffrouw K (ik zal ze even K noemen, deze juf heeft uiteraard ook haar recht op privé). Op de opendeurdag hebben we echter deze juf niet gezien omdat zij toen in zwangerschapsverlof was.
Eerste schooldag, eerste schoolweek, eerste schoolmaand gaan voorbij, maar weinig communicatie krijgen wij door van de juf. Ze houdt haarzelf op afstand en vertelt ons weinig als we Yen ophalen aan school. Je moet weten dat Yen intensief begeleid wordt in het Spermalie voor verschillende problematieken. Waaronder een vaststelling van ADHD en nog in onderzoek voor ASS (autisme), een eerste maal naar school voor ons als ouders is extreem belangrijk. Het is voor ons een noodzaak om te weten hoe Yen het daar stelt.
Maar na enkele weken verbetert de communicatie niet, we moeten heel vaak zelf de vragen stellen als we Yen ophalen. Nochtans had zij in de eerste maanden van het schooljaar slechts 7 kindjes in haar klas, ook omdat het in september de eerste instap moment was. Ik zou het best begrijpen indien men een klas zou hebben van meer dan 15-20 kinderen, dat men niet elke keer een verhaal van de volledige dag aan ons kan doorgeven, maar met 7 kunnen ouders en juf toch best een gesprekje voeren?
Uiteindelijk spreken wij haar over de hele situatie aan, maar uit dat gesprek blijkt dat zij het toch niet zo kan vinden met Yen. Yen is lastig, Yen blijft niet zitten, Yen loopt weg, Yen dit Yen dat, enz... Ik hoor amper 1 goed gedrag van mijn zoon. Wij leiden daaruit dus af dat juffrouw K het niet makkelijk heeft in de klas met Yen. En ik kon daar ook volledig inkomen, Yen is zo, thuis ook. In een klas zal dit nog extra zwaar doorwegen.
Daarom proberen we vervolgens via het groepsgesprek in het Spermalie samen met de therapeuten en de juf tips te zoeken die het haar wat makkelijker kunnen maken. Tips die eigenlijk nodig zijn voor Yen om goed te kunnen functioneren.
Later blijkt dat zij deze tips eerder ziet als het voortrekken van ons kind ten opzichte van de andere kinderen. Waaruit duidelijk is dat zij de context niet begrijpt.
Wij krijgen ook thuisbegeleiding, deze persoon had ook voorgesteld aan Juffrouw K om in de klas tips te komen geven, wat ze gewoon geweigerd heeft. Dan vraag ik mij af, wil zij wel moeite doen?
We merken zeer vaak dat Yen of wij als ouders vergeten worden in dit klasje. Standaard communicatie wordt niet doorgegeven. Reden juf: Yen is niet in klas 's morgens en komt enkel in de namiddag en dan vergeet ik zijn schriftje nog te bekijken... Het spijt me, maar daar hebben wij als ouders geen boodschap aan. Wij en Yen hebben evenveel recht om gelijk behandeld te worden en op de hoogte te worden gebracht van wat er gebeurt op school.
Het is niet leuk, dat Yen bijvoorbeeld Sinterklaas niet heeft kunnen zien op school, dat Yen eerst niet mocht meedoen aan het grootouderfeest, want hij zou wel eens van het podium kunnen lopen. Of dat wij als ouders niet op de hoogte gesteld worden van een oudercontact??
Het is niet leuk om de uitspraken te moeten horen "De klas in een andere klas als Yen erbij is" of "Wij doen geen uitstapjes meer als Yen er niet is".
Het grote probleem komt echter later, Yen wordt wat ouder, wat wilder en verliest vaak de controle over zichzelf. Hij leeft in zijn eigen drukke wereld en leert amper iets bij. Vaak omdat zijn eigen gedrag hem in de weg staat. Dit zorgt voor problemen zowel thuis, in school als in het Spermalie. Nergens kunnen ze er iets mee aanvangen en het gaat van kwaad naar erger, het werd duidelijk dat er dringend dus iets moet veranderen. Zeker als je weet dan er in januari plots 24 kinderen in totaal zijn in de klas en na de paasvakantie een 36 tal... Juffrouw K vraagt ons ook dan om samen een oplossing te zoeken, Yen en de combinatie met al die kindjes. Dat gaat niet lukken...
Voor het eerst wordt medicatie in overweging genomen, daar zijn we dan ook mee gestart in december. De medicatie zorgt ervoor dat Yen meer rust krijgt in zijn hoofd, wat dan automatisch resulteert in meer concentratie.
We beginnen al vlug drastische veranderingen op te merken in zijn gedrag en het gaat de goede kant uit. Als ouders is het zalig als je eindelijk eens kan spreken met je zoon, of dat je gewoon je zoon kan vastpakken bij jou in de zetel, als je samen kan spelen. Dingen die we vroeger helemaal niet konden. Een wereld van verschil.
Maar zelfs na deze veranderingen blijkt er geen veranderingen te gebeuren op school. En dan bedoel ik eerder het gedrag van de juf, zij heeft nu na een maand ons niets te melden van verbeteringen. Nochtans merken we thuis en op het Spermalie veel verbeteringen.
Heeft deze juf het opgegeven? Ziet ze dit te zwart wit? Kan ze de goede zaken in Yen niet meer terugvinden? Of heeft ze genoeg van ons? Ik zou er niet van verschieten...
Veel vragen maar weinig antwoorden. Ik als ouder vraag mij vooral af, wat nu? Verander ik Yen van school? Gewone katholieke school? Gemeenteschool? Steiner? En dan bedoel ik bij deze keuzes dat ik vooral kijk naar wat Yen nodig heeft en niet wat een ander bij deze keuze van mening heeft. Ik vermoed dat ik daar toch commentaar op krijg, ongeacht welke keuze ik ook zou nemen.
Maar daarnaast kan ik ook hem op dezelfde school laten en het toch proberen tot einde schooljaar met deze juf. Want dan is het volgend jaar toch weer iemand anders.
Alhoewel ik het een zeer duidelijk minpunt vind dat deze school, ongeacht of het nu bij deze juf is, zeer weinig prioriteiten stelt bij standaard communicatie naar ouders toe. Of is dit enkel zo bij de kindjes die extra zorg nodig hebben? We worden evenmin gehoord bij de directie als bij de juf, wat duidelijk maakt dat wij nergens staan en dus bekeken worden als die lastige ouders van Yen.
Uiteraard want het ligt aan ons, wij de bezorgde ouders die enkel op de hoogte willen zijn...
Of verwachten wij te veel van een niet gespecialiseerde school van een juf die er niet voor opgeleerd is om te kunnen om gaan met dit soort kinderen?
Wat ik als moeder hier bij ervaar is zeer veel stress. Ik probeer goed te doen voor mijn zoon, maar ik loop overal met mijn neus tegen de muur. In school voelt het aan alsof ze mij daar met mijn rug tegen de muur plaatsen. Ik krijg bijna het gevoel alsof zij ons beu zijn. Ik kan je niet zeggen of dit ook effectief zo is, maar dit gevoel zouden ze mij en/of Yen niet mogen geven.
Het alleen maar moeten aanhoren van kritiek over uw zoon en nooit een positieve noot, doet heel veel pijn. Want waarom zie ik deze positieve punten wel? Thuis is het een echt schatje, enthousiast, lief en aanhankelijk. Maak van mijn zoon geen monster alsjeblieft. Probeer hem te zien zoals ik hem zie, dat is het enigste wat ik vraag.
Waarom vertel ik dit verhaal? Omdat ik graag wil delen wat wij met onze zoon meemaken, ik heb vaak het gevoel er alleen voor te staan. Ik ken weinig mensen die dit ook meemaken. En daardoor wil ik via dit bericht andere mensen bereiken die zich misschien ook zo voelen. Weet dat je niet alleen bent.
Reacties
Ik zou in ieder geval ni op die school blijven want het is Yen die het gaat bekopen :/
Is zeker een optie voor Yen.
laten we kijken waar hij goed in is en dat doen ze in de Steiner school.
Een goed gesprek met de directie kan je weer een stap in de goede richting zetten.
Men moet in het leven open staan voor verandering ....
mama