Een redding, een Gastric ByPass
Vroeger als kind ben ik eigenlijk nooit zwaar geweest. Integendeel, wanneer ik op ongeveer de leeftijd van 16 jaar zat had ik een mooie slanke lijn. Maatje 38 en een platte buik. Ik vermoed dat ik altijd geschommeld heb rond een gewicht van 70kg.
Jaren hebben ik eigenlijk nooit stilgestaan bij mijn gewicht, ik was er absoluut niet mee bezig, en het interesseerde mij ook absoluut niet hoe andere mensen eruit zagen. Oké ja, de ene weegt wat meer dan de ander, but who cares. Het behoorde niet tot mijn gedachtengang. Maar ik merkte uiteraard ook wel dat ik eens nagefloten werd of dat iemand mij er attent op maakte dat mijn lichaam er best wel mocht zijn. Leuk om te horen, maar verder stond ik er niet bij stil.
Als middelbaar scholier had ik best wel een sportief leven, gezond dat laat ik terzijde. Ik vermoed dat de lichaamsbeweging veel goed gemaakt heeft. Ik fietste elke dag naar school, van St-Kruis naar het centrum. LO op school was een vaste waarde en daarnaast deed ik wekelijks BBB in de fitness.
Jaren passeren, ik studeer af en ik beslis om verder te gaan studeren in de hogeschool in Kortrijk. Hier en daar een feestje en wat alcohol en fast food, een iets ongezondere levenstijl, maar mijn lichaam blijft het goed doen. Misschien een maatje bij, maar best wel nog OK.
Na de hogeschool krijg ik de mogelijkheid om te gaan werken bij de RVP, ik pendel elke dag naar Antwerpen het eerste jaar. Het jaar daarop volgend verhuis ik naar een dienst in Brussel, maar het pendelen blijft uiteraard. Het resulteert in een levensstijl waar ik constant neer zit, zowel op de trein als op het werk. Sport, daar wordt er nu al toch een paar jaar niet van gesproken en dat begint zich te tonen in mijn lichaam. Al vlug gaan we naar een maatje 42 en nadert de 80kg al rap.
Wanneer ik 25 ben word ik zwanger van onze zoon Yen. Een prachtge periode en een prachtige zwangerschap gehad. Maar hormonaal een doodslag geweest voor mijn gewicht. Niet tijdens de zwangerschap, waar ik eigenlijk maar 13.5 kg van ben bijgekomen en waarvan er maar 4 kg is blijven plakken, het is daarna dat het de verkeerde kant uitgegaan is. Ik blijf dezelfde eetgewoonten behouden, maar er is geen lichaamsbeweging meer. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam het eten niet meer zo goed verwerkt als vroeger en de kilo's vliegen er in ongeziene snelheid bij. Zo rap dat ik het zelf niet meer in de hand heb.
En ik hoor je dan zeggen, dan moet je maar minder eten en wat meer sporten! Ja, akkoord, maar vergeet niet, hoe meer je weegt hoe zwaarder het is om een sport terug op te nemen. Door mijn extra gewicht heb ik dubbel zo veel last gekregen van mijn astma, ik puf tot 5 maal daags en dan heb ik fysiek nog niets moeten doen. Alles is vermoeiend, ik sleep mezelf naar de trein, mijn voeten branden al achter 5 minuten wandelen. Ik eet best wel grote porties, ik heb zeker geen probleem om dat toe te geven, maar snoepen of koeken eten eigenlijk zelden. Je hebt ook het gevoel dat je in een cirkel zonder einde zit, elk hapje dat je door je mond neemt geeft al snel 1 kg extra op weegschaal.
Hoe dan ook, de kogel was vrij snel door de kerk, ik heb beslist om een Gastric ByPass te laten doen in het AZ St-Jan te Brugge. En ben jij iemand die mijn blog leest, proficiat, dan zal jij het nu als eerste weten. Ik heb geen nood dit te plaatsen op FB of dergelijke social media. Dit is een persoonlijke keuze, waar ik bijzonder goed over nagedacht heb. Ik wil mij niet tegenover iedereen verdedigen over deze kwestie.
Jaren hebben ik eigenlijk nooit stilgestaan bij mijn gewicht, ik was er absoluut niet mee bezig, en het interesseerde mij ook absoluut niet hoe andere mensen eruit zagen. Oké ja, de ene weegt wat meer dan de ander, but who cares. Het behoorde niet tot mijn gedachtengang. Maar ik merkte uiteraard ook wel dat ik eens nagefloten werd of dat iemand mij er attent op maakte dat mijn lichaam er best wel mocht zijn. Leuk om te horen, maar verder stond ik er niet bij stil.
Als middelbaar scholier had ik best wel een sportief leven, gezond dat laat ik terzijde. Ik vermoed dat de lichaamsbeweging veel goed gemaakt heeft. Ik fietste elke dag naar school, van St-Kruis naar het centrum. LO op school was een vaste waarde en daarnaast deed ik wekelijks BBB in de fitness.
Jaren passeren, ik studeer af en ik beslis om verder te gaan studeren in de hogeschool in Kortrijk. Hier en daar een feestje en wat alcohol en fast food, een iets ongezondere levenstijl, maar mijn lichaam blijft het goed doen. Misschien een maatje bij, maar best wel nog OK.
Na de hogeschool krijg ik de mogelijkheid om te gaan werken bij de RVP, ik pendel elke dag naar Antwerpen het eerste jaar. Het jaar daarop volgend verhuis ik naar een dienst in Brussel, maar het pendelen blijft uiteraard. Het resulteert in een levensstijl waar ik constant neer zit, zowel op de trein als op het werk. Sport, daar wordt er nu al toch een paar jaar niet van gesproken en dat begint zich te tonen in mijn lichaam. Al vlug gaan we naar een maatje 42 en nadert de 80kg al rap.
Wanneer ik 25 ben word ik zwanger van onze zoon Yen. Een prachtge periode en een prachtige zwangerschap gehad. Maar hormonaal een doodslag geweest voor mijn gewicht. Niet tijdens de zwangerschap, waar ik eigenlijk maar 13.5 kg van ben bijgekomen en waarvan er maar 4 kg is blijven plakken, het is daarna dat het de verkeerde kant uitgegaan is. Ik blijf dezelfde eetgewoonten behouden, maar er is geen lichaamsbeweging meer. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam het eten niet meer zo goed verwerkt als vroeger en de kilo's vliegen er in ongeziene snelheid bij. Zo rap dat ik het zelf niet meer in de hand heb.
En ik hoor je dan zeggen, dan moet je maar minder eten en wat meer sporten! Ja, akkoord, maar vergeet niet, hoe meer je weegt hoe zwaarder het is om een sport terug op te nemen. Door mijn extra gewicht heb ik dubbel zo veel last gekregen van mijn astma, ik puf tot 5 maal daags en dan heb ik fysiek nog niets moeten doen. Alles is vermoeiend, ik sleep mezelf naar de trein, mijn voeten branden al achter 5 minuten wandelen. Ik eet best wel grote porties, ik heb zeker geen probleem om dat toe te geven, maar snoepen of koeken eten eigenlijk zelden. Je hebt ook het gevoel dat je in een cirkel zonder einde zit, elk hapje dat je door je mond neemt geeft al snel 1 kg extra op weegschaal.
Hoe dan ook, de kogel was vrij snel door de kerk, ik heb beslist om een Gastric ByPass te laten doen in het AZ St-Jan te Brugge. En ben jij iemand die mijn blog leest, proficiat, dan zal jij het nu als eerste weten. Ik heb geen nood dit te plaatsen op FB of dergelijke social media. Dit is een persoonlijke keuze, waar ik bijzonder goed over nagedacht heb. Ik wil mij niet tegenover iedereen verdedigen over deze kwestie.
Wat ik wel aan iedereen wil duidelijk maken en wat ik persoonlijk zeer belangrijk vind om mee te geven is het volgende. Ik hou van elke mens zoals hij is!! Dik of dun, klein of groot. Er zit in ieder van ons een prachtig mens. En ben jij gelukkig met een maatje meer, houden zo! De enige reden dat ik deze operatie laat uitvoeren is puur voor fysieke redenen. Ik vind mezelf geen lelijk persoon, ook niet met een maatje meer!
Reacties