Oordeel niet te snel
Brief van single mama raakt gevoelige snaar: “Ik heb de hele rit gehuild om jullie veroordelende blikken”
Ik zag vandaag dit artikel staan in de krant en ik kreeg onmiddellijk een déjà vu naar een situatie die ik zelf meegemaakt heb een paar weken geleden. Normaal gezien zou ik direct een blogbericht gemaakt hebben of dit op mijn Facebook gezet hebben, maar ik was zo emotioneel over wat er gebeurd was dat ik mezelf heb ingehouden. Ik kan het best schrijven met een helder hoofd en heldere gedachten. Maar toen ik dit vandaag zag vond ik het nu wel toepasselijk mijn verhaal eens te doen.
Het artikel gaat over een alleenstaande moeder, die nagestaard werd in de winkel omdat haar kinderen lastig waren die dag en zich niet wilden gedragen. Ik ben uiteraard geen alleenstaande mama, maar ik heb toevallig wel een gelijkaardige situatie meegemaakt, met nog een schepje erbovenop. En zelfs ben je met 2 ouders, deze situaties doen zich bij ons ook voor, mensen veroordelen iedereen veel te gemakkelijk. Volgens mij vaak, uiteraard geen feit, door mensen die zelf geen kinderen hebben of die er van uitgaan dat zij de beste ouders zijn.
Vroeger was het niet simpel om met Yen ergens naar toe te gaan, het was zelfs zo dat wij voor de meest kleine dingen Yen even naar oma moesten brengen. Niet omdat we het zelf niet aankunnen om hem mee te nemen, maar omdat Yen nu eenmaal zeer hyperactief, hyperkinetisch was en zichzelf niet rustig kon houden. Een winkel voor hem was toen tussen de leeftijd van 2-3 jaar een plaats met veel te veel prikkels. Hij kon ze niet plaatsen en werd er vaak gek van dat resulteerde vaak in een jongen die begon te wenen, wegliep of zeer aanhankelijk werd. Nu dat Yen reeds lange tijd therapie krijgt en medicatie is het jongen geworden die tot inzicht kan komen en die best wel om kan met veel prikkels en/of mensen. Hij kan een moment nemen om te observeren en de dingen te laten doordringen. Meer en meer nemen we hem nu mee naar plaatsen, die vroeger onmogelijk waren. En dit maakt ons eigenlijk zeer gelukkig, we kunnen eindelijk meer dingen met hem doen en ervaringen delen. Mooie herinneringen maken...
Helaas werd deze uitstap geen mooie herinnering en het maakt me kwaad dat 1 persoon in staat kan zijn mij als moeder zo slecht te doen voelen. En mij levenslang deze herinnering mee te geven.
In Oostkamp heb je een winkel, Paridean, die gespecialiseerd is in vissen/aquariums en dergelijke. Aangezien wij reeds kort toen een aquarium hadden aangeschaft wouden we nog een paar visjes gaan halen. Het leek me zeer leuk voor Yen om samen een paar visjes te gaan kiezen. Dus zogezegd zo gedaan, wij met het hele gezin naar Oostkamp.
Daar aangekomen zoek ik in de winkel een verkoper om mij te helpen met de keuze van vissen. Dus ik spreek die meneer aan en begin vragen te stellen over de combinaties van vissen en dergelijke, weinig van belang voor mijn verhaal. Maar het komt er op neer dat ik een paar minuutjes in gesprek ben met deze man.,terwijl Yen in buurt is. Ik heb niet de mogelijkheid om continue Yen in het oog te houden, maar af en toe kijk ik eens of alles in orde is.
Tot ik op een bepaald moment een nogal zeer geïrriteerde zucht hoor, dus ik draai mij om en ik zie dat Yen zich neergezet heeft op de grond, maar dan net in het deurgat. Uiteraard versperde hij hierdoor de weg. Deze mevrouw die aan het zuchten was was duidelijk zeer geïrriteerd in Yen. Dus onmiddellijk vanaf ik dit zag roep ik naar Yen "Kom Yen, niet op de grond zitten want dan kunnen de mensen niet meer door, sta maar bij mama". Yen luistert op zich altijd goed naar mij dus direct staat hij op en geeft hij mij een hand. Maar ondertussen blijft deze mevrouw zeer kwaad zuchten en draaien met haar ogen. Waarop ik tegen haar zeg, "Rustig mevrouw, hij is toch opgestaan?". Op dat moment passeert ze mij en zegt ze heel duidelijk en luid "Ge zou beter uw kind eens manieren aanleren!!". Ik sta perplex, zonder woorden te staren naar haar. Ik was zo in shock door haar uitbarsting dat ik op dat moment zelf niet meer wist wat te zeggen. Rustig wandelt zij verder, vol trots over haar opmerking, en ik blijf verslagen achter, maar vanbinnen kookte ik. Ik ben iemand die zelden kwaad is, maar ik bibberde over heel mijn lijf. Ik vond het zo onterecht dat ik vond dat ik deze persoon een antwoord moest bieden.
Dus enkele minuten later, nadat mijn gesprek met de verkoper ten einde was, zie ik dat ze terug aan het keren is en terug naar de deur komt waar ik sta. Ik dacht, nu moet ik gewoon iets zeggen, dat moet gewoon. Terwijl ze mij passeert kijkt ze steevast de andere kant uit, maar ik zeg haar heel kalm "Waag het niet mijn zoon zomaar te beoordelen, u kent zijn situatie niet". En opnieuw draait zij met haar ogen en zucht ze nog eens diep, waarop ze zonder nog iets te zeggen doorwandelt.
En toch een belangrijk detail, mevrouw haar dochter, van ik denk ongeveer 9 jaar, loopt ook bij haar, Dus ik zeg haar "Wat mag jij tevreden zijn met een "perfecte" dochter"(Dit was voor de duidelijkheid zeer sarcastisch bedoelt)
Ik weet niet of ik hiermee het correcte gezegd heb, maar het was toen het eerste wat in mij opkwam, de perfecte dochter met de moeder die zelf geen goed voorbeeld kan geven.
Het doet mij vooral pijn dat mensen uw kind beoordelen op een 10 seconden situatie. Yen is 3 jaar en had geen idee dat hij iets verkeerd deed, hij was uit verveling gaan zitten. Plus ik heb direct ingegrepen wanneer ik doorhad dat er iets verkeerd was.
Waarom zijn mensen zo bekrompen en beoordelen zijn iemand zo snel? Had deze vrouw een besef van welk gevoel zij mij gegeven heeft? Ik ben de slechte moeder, misschien was het toch nog te vroeg Yen mee te nemen naar de winkel? Schat ik mezelf of mijn zoon dan zo verkeerd in? Dat waren mijn eerste gedachten, maar die heb ik snel aan de kant kunnen zetten. Nee! Ik doe het wel goed en ik neem hem nu nog meer mee! Jij hebt het recht niet om mij of mijn zoon aan te vallen. Het probleem ligt bij jou mevrouw met de perfecte dochter...
Reacties