13 Reasons Why and one more

Onlangs stond er een artikel in de krant over de nieuwe serie op Netflix "13 Reasons Why". Het zou nogal commotie opwekken bij de mensen omdat het de jeugd meer zou aanzetten om zelfmoord te plegen. Als iets veel besproken is wil ik het ook zien, maar in dit geval was het meer dan dat. Ik ben zelf slachtoffer geweest van pesten en ik wou zien hoe goed het personage het echte leven kan weerspiegelen. Komt het overeen met wat ik meegemaakt heb?
Volmondig kan ik "JA" zeggen! In de serie zou je soms denken, waar maakt zij zich nu zo druk om, zo erg is dit toch allemaal niet? Maar vaak is het een opeenstapeling van gebeurtenissen die jongeren zo ver drijft om zelfmoord te plegen. En dit wordt in deze serie enorm goed weergegeven. Men sprak over de bewuste scene waar het hoofdpersonage zeer expliciet zelfmoord pleegt, door in een bad haar polsen over te snijden. Het zou te choquerend zijn en zou de indruk geven dat het allemaal te gemakkelijk is om te doen. Maar ik vind net door dit te tonen dat de grens verder wordt geschoven om de effectieve daad te doen.

Je hoort mensen vaak zeggen, het ligt aan de gepeste persoon zelf. Ze moeten maar leren opkomen voor zichzelf. Deze uitspraak is één van de grootste (bij wijze van spreken) messen die je bij een gepeste persoon in de rug kan steken. Pesten begint niet zomaar, en begint niet zomaar met een opmerking. Pesten is een gedrag dat reeds en meestal op zeer jonge leeftijd begint. Vaak, maar niet altijd, heb jij als persoon iets waar ze jou op kunnen pakken. Je bent ros, dik, je staat sociaal niet zo sterk, je hebt een ziekte enz.. Je bent anders dus onmiddellijk word je als target beschouwd omdat je anders bent en dit al van in de kleuterklas. Maar helaas pakken ze jou op iets waarin je je niet kan in verdedigen, iets waar je helemaal niets aan kan doen...

Ikzelf ben gepest geweest doordat ik een huidziekte heb, atopisch eczeem. In de kleuterklas is het pestgedrag nog niet enorm uitgesproken. Maar zelfs kleuters gaan u onbewust al anders gaan bekijken. Willen u geen handje geven in de rij, want het ziet er vies uit.
Later in de lagere school gaat men over naar woorden en gaan je bewust gaan kwetsen en uitsluiten. Nog steeds op een kinderlijke manier, maar wel een manier die je meer en meer gaat raken. Waardoor je gaat beseffen dat je anders bent.
Al reeds in de lagere school had ik het daardoor zeer moeilijk om vriendjes te maken, bang om elke keer afgewezen te worden. Het is toen de eerste keer dat een meisje uit mijn klas mij schimmelkop genoemd heeft. Een woord dat mij tot op heden is bijgebleven. Ik herinner mij dat ik al huilend naar huis liep en thuis mijn mama vastgepakt hebt. Maar ik kon niet uitleggen wat er scheelde, ik was te jong om het uit te leggen, ik was amper 8 jaar.

In de middelbare school gaat alles alleen maar van kwaad naar erger. Je hebt al heel wat te verduren gekregen in de lagere school, Je karakter werd daardoor deels al gevormd. Je begint met goeie moed aan een nieuwe periode in je leven, maar je merkt al zeer vlug op dat alles terug dezelfde kant opdraait. Het begint opnieuw met veel vragen, wat heb jij daar in je nek? Je armen zien er zo vies uit... waarom draag jij een trui in zomer? Veel vragen, waar je zelf ook moe van wordt, je wil iedereen informeren, maar langs de andere kant stel je jezelf opnieuw zwak op. En wat nu eenmaal zeer herkenbaar is aan pubers is dat deze zeer gemeen kunnen zijn, meisjes nog meer. Ik voelde mij op een duur een eenzaam meisje. Zeer eenzaam! Mijn klasgenoten riepen mij niet meer bij mijn naam, maar als "Schilfer". "Ey schilfer, kom eens hier" moest ik vaak aanhoren.
Als ik 14 jaar was ben ik zwaar ziek geweest en heb ik een paar dagen in een kunstmatige coma gelegen door een longinfectie (ik heb ook astma). Ik heb zwaar moeten knokken om er door te geraken, het had niet veel gescheeld of ik was er niet meer. Eén van de meest traumatische gebeurtenissen die ik meegemaakt heb in mijn leven. Ik was lang weg van school, ik had enorm veel lessen gemist. De eerste schooldag na mijn genezing, kwam ik de klas binnen en niemand, helemaal niemand heette mij welkom, niemand had zelfs door dat ik terug was. Ik ben gaan zitten aan een bureau, waarop een klasgenoot mij zei: "Ah schilfer, er toch doorgekomen precies, jammer hé..." Die dag staat in mijn geheugen gegrift.
In het begin wanneer pesten begint, ga je proberen nog een weerwoord te geven. maar op een duur geef je gewoon op, je bent gewoon volledig "op". Dus riepen ze mij als schilfer, dan kwam ik als een mak hondje. Want wat maakte het nog uit?
Dit gaat ook niet enkel over woorden, maar over uitsluiten. Je bent ALTIJD alleen, niet af en toe, maar dag in dag uit. In de klas wil niemand met je samenwerken, in de turnles word je altijd als laatste uitgekozen, op de speelplaats zit je alleen. Op een duur ben je er dan ook van overtuigd dat jij effectief het probleem bent. Jaren pestgedrag moeten ondergaan is moordend... en dan komen we terug bij het begin van mijn verhaal. Al deze kleine en grote dingen, zorgen ervoor dat jij je als individu niet meer als belangrijk of waardevol gaat zien. Ik kon met niemand spreken, mijn ouders hadden er ook geen flauw idee van. Ik was alleen in mijn eigen wereld. Ik somde 's avonds in mijn bed op alles wat er slecht was aan mij of aan mijn leven. Ik probeerde vervolgens de goede dingen ertegenover te plaatsen, ik kwam amper aan 1 ding. Ik schreef brieven over hoe ik mij voelde, het was het enigste waar ik een uitlaatklep in vond.

De redding kwam er voor mij in de hogeschool waar ik iemand heb leren kennen die lang mijn beste vriend geweest is. Iemand die mij zag zoals ik was, die zelfs nooit gesproken heeft over mijn ziektes. Iemand waar ik mezelf bij kon zijn (je weet wel wie je bent, moest je dit lezen). Het heeft me terug gebracht uit een diepe put. Waar ik probeerde mijn zelfvertrouwen terug te winnen. Ik zal nooit volledig mezelf zijn, of wie ik echt had moeten zijn. Ik heb daarvoor te veel meegemaakt, maar ondanks mijn verleden met pesten probeer ik de beste versie van mezelf te zijn. Ik ben nu gelukkiger dan ooit. Ik heb een prachtige vriend, een prachtige zoon, meer moet ik niet hebben.

Daarom dat ik vind dat we de jongeren die hetzelfde meegemaakt hebben, vooral heel hard moeten helpen, we moeten letten op de zeer kleine signalen die ze uitstralen. Want zij beseffen op dat moment niet dat het nog perfect mogelijk is om later toch nog heel gelukkig te zijn. Ik hoop mijn zoon zeker van dit te behoeden en ik hoop dat ik als moeder de tekenen zal herkennen. Want niemand verdient dit.