Van dik naar dun
Exact 1 jaar geleden (of als we correct willen zijn, een jaar en 1 dag geleden) heb ik een Gastric ByPass (GBP) laten uitvoeren door dokter Dillemans in het AZ Sint-Jan te Brugge. Een grote beslissing die ieders leven drastisch verandert. Maar wel degelijk een weloverwogen keuze, de reden dat ik gekozen heb voor deze operatie kan je hier ergens in een andere post terug vinden op mijn blog.
Deze post gaat vooral over de voor en nadelen. Wat is mijn visie op het hele gebeuren, kan ik bepaalde dingen ontkrachten of net wel bevestigen. Vooral een persoonlijke kijk op mezelf en het afgelopen jaar. Wat valt mij op en wat springt mij in het oog.
Ik ben dus in 1 jaar tijd 42 kg afgevallen, dit is best spectaculair.... Maar hoe ga je daar als persoon mee om, hoe gaan anderen daar mee om? Daarom dit bericht, ik kan het mij heel goed inbeelden dat anderen zich die vraag stellen, mensen die eventueel ook overwegen om deze operatie te laten doen. Of zelfs gewoon mensen die nieuwsgierig zijn, en geloof me, dat zijn er meer dan je zou denken!
De vraag die ik vaak krijg is, kan je nu alles eten? Dan kan hier wel degelijk "ja" op antwoorden, maar dan komt een grote "maar". Alles is veel gezegd, er zijn een aantal voedingsstoffen die sinds het begin moeilijk blijven. Het eerste wat hier bij mij opkomt is suiker, snelle suikers. Dus geen fruit of dergelijke. Ik bedoel dan echt zoete dingen zoals desserts, chocolade, pudding, koekjes en snacks. Je kan ervan eten, maar in zeer minieme hoeveelheid. Wanneer je te veel snelle suikers hebt gegeten dan heb je al snel een dumping (dumping is ziek worden, zweten, draaierig worden, krampen, ...). Voor de duidelijkheid spreek ik in dit geval enkel over persoonlijke ervaring. Dit kan bij iedereen anders zijn, maar over het algemeen zijn snelle suikers bij velen die de operatie laten doen een probleem, die wel met tijd kan beteren.
Je kan alles eten, maar uiteraard in veel kleinere porties dan vroeger. Beetje bij beetje lukt het wel om wat grotere porties te nemen, maar dit blijft toch een groot verschil in vergelijking met vroeger. Het is voor mij na 1 jaar nog steeds niet mogelijk om op restaurant een 3 gangen menu te nemen. Zelfs hapjes en een hoofdmenu is nog niet mogelijk. Drinken bij het eten wil vanaf nu ook zeggen dat je dan door het drinken ook minder kan eten. Keuzes maken is vanaf nu een gouden regel.
Ik merk ook dat je in je hoofd nog steeds de neiging kan hebben om de porties voor je te zien zoals het vroeger was, waardoor ik vaak op mijn bord veel te veel heb liggen.
Fysiek kan je veel minder eten, maar mentaal denk je vaak nog op de "oude manier". Deze manier van denken verandert zeer langzaamaan, maar blijft voor mij wel nog een valkuil.
Ongeveer 6 maanden na de operatie heb ik een probleem gekregen met mijn galblaas, er zaten steentjes in. Normaal gezien wordt bij veel patiënten die de GBP laten doen, de galblaas automatisch weggehaald omdat het algemeen geweten is dat deze later voor problemen kan zorgen. Bij mij hebben ze dit niet gedaan en heeft het ook later voor problemen gezorgd. Nog steeds een groot vraagteken waarom het niet verwijderd werd. Maar in juli dit jaar, heb ik dus opnieuw een kijkoperatie moeten ondergaan om de galblaas te laten verwijderen. Daardoor had ik opnieuw last met bepaalde voeding, en nu 6 maand later nog steeds. Vettig eten is bij mij een NO GO. Mijn lichaam kan het nog steeds niet goed verteren en zorgt dan ook steeds voor diarree, zonder uitzondering.
Als ik dan 1 puntje kritiek zou kunnen of mogen geven op het hele proces is dat er weinig opvolging is na de operatie. Geen opvolging qua voeding of hoe je met je nieuwe eetpatroon kan omgaan. Je krijgt in het begin wel het advies om naar een diëtiste te gaan, maar dat is op zich geen verplichting en de meesten doen het dan ook niet... Dit zou volgens mij nog verder op punt kunnen gezet worden, nu heb je eerder de indruk dat je er alleen voor staat en dat je zelf je weg moet zoeken, zonder dat je ergens begeleiding of opvolging hebt. Opnieuw, dit is een persoonlijke mening, iemand anders kan hier uiteraard helemaal anders over denken.
Ergens verplicht een GBP de persoon om gezond te eten, want elke keer je zondigt zit je spreekwoordelijk gezegd met de gebakken peren. Bij de ene is dat al wat meer dan de andere.
"Heb je dan geen huid te veel?", is een vraag die ik zeer vaak te horen krijg. In mijn geval, amper... Maar mijn lichaam is natuurlijk allesbehalve wat het geweest is. Vroeger voor ik dik geworden ben, had ik namelijk een zeer strak lichaam, eigenlijk mocht ik er wel trots op zich.
Nu is dat een ander verhaal, alles "zakt" wat door. Het is allemaal zo strak niet meer, de borsten hangen wat door, mijn achterste ook, de billen aan de binnenkant zijn niet stevig meer, ik zit met een los buikje waar ik dan ook nog eens striemen op heb van de zwangerschap. Maar al bij al storen deze dingen mij eigenlijk niet. En ik zal ook zeggen waarom...
Toen ik dik was had ik geen levenskwaliteit meer, alle fysieke kwaaltjes begonnen een tol te eisen op mijn gemoedstoestand. Eventjes een dagje iets gaan doen met mijn zoon of het gezin was zo vermoeiend, dus doe je het liever niet. Naar je werk gaan, de trein nemen, zo vermoeiend. Zo pijnlijk aan de voeten, constant buiten adem, pijn aan de benen in de zomer van de billen die tegen elkaar wrijven. Mijn astma liep de spuitgaten uit, tot een punt dat de longarts aan de alarmbel trok...
Als ik nu mijn levenskwaliteit ga vergelijken met hoe het was dan weet ik 100% zeker dat ik nooit nog terug wil keren naar hoe het was. Dan neem ik mijn lichaam zoals het nu is er graag bij en ga ik gewoon lekker gaan genieten van mijn gezin en het leven. Ik ga zeker geen dagje zwemmen gaan afslaan omdat ik bang ben van wat andere mensen over mij zouden kunnen zeggen.
Ik ben ook helemaal niet onzeker over mijn lichaam of over wie ik ben, ik heb mezelf leren aanvaarden met het lichaam die ik heb en met mijn huidziekte (die ook niet te onderschatten is). Als anderen er een probleem mee hebben is dat vooral hun probleem en niet het mijne.
Ik heb er ook nooit een geheim van gemaakt dat ik deze operatie heb laten doen, omdat ik net daardoor heel veel steun van mensen gekregen heb. Mensen die het volledige verhaal gevolgd hebben en waar ik echt heel veel aan gehad heb. Ik heb het niet in mijn eentje moeten doen, maar met zoveel steun en liefde van anderen. Ik zou het ook aanraden aan anderen die van plan zijn deze operatie uit te voeren om iemand te zoeken, of verschillende personen, waar je steun kan bij zoeken. Waar je steeds je verhaal kan doen, want, ik heb het nodig gehad.
Hieronder zie je een reeks van foto's die getrokken werden gedurende het hele proces. Dankzij mijn stiefmoeder Viktoria heb ik het kunnen laten vereeuwigen. Een prachtig overzicht van de evolutie van mijn lichaam. Een gelukkig iemand in het begin, maar op het einde een gelukkig EN gezond iemand. Die zonder gêne kan tonen wie ze is.
Nogmaals dank aan Viktoria om er een onderdeel van te zijn, ik ben je hier heel erg dankbaar voor.
Deze post gaat vooral over de voor en nadelen. Wat is mijn visie op het hele gebeuren, kan ik bepaalde dingen ontkrachten of net wel bevestigen. Vooral een persoonlijke kijk op mezelf en het afgelopen jaar. Wat valt mij op en wat springt mij in het oog.
Even kort samengevat hoe mijn lichaam veranderd is sinds 9 november 2016.
Mijn grootte is 1m68
Mijn origineel gewicht op de dag van de operatie was 111 kg
Dus was mijn BMI 39,33
Mijn grootte is op heden nog steeds 1m68 (daar verandert een GBP niets aan, helaas) ;)
Mijn gewicht op heden is 69.1 kg
Dus is mijn BMI nu 24.50
Ik val dus nu eindelijk onder categorie "Normaal gewicht" en niet meer onder "Zwaarlijvig".
De vraag die ik vaak krijg is, kan je nu alles eten? Dan kan hier wel degelijk "ja" op antwoorden, maar dan komt een grote "maar". Alles is veel gezegd, er zijn een aantal voedingsstoffen die sinds het begin moeilijk blijven. Het eerste wat hier bij mij opkomt is suiker, snelle suikers. Dus geen fruit of dergelijke. Ik bedoel dan echt zoete dingen zoals desserts, chocolade, pudding, koekjes en snacks. Je kan ervan eten, maar in zeer minieme hoeveelheid. Wanneer je te veel snelle suikers hebt gegeten dan heb je al snel een dumping (dumping is ziek worden, zweten, draaierig worden, krampen, ...). Voor de duidelijkheid spreek ik in dit geval enkel over persoonlijke ervaring. Dit kan bij iedereen anders zijn, maar over het algemeen zijn snelle suikers bij velen die de operatie laten doen een probleem, die wel met tijd kan beteren.
Je kan alles eten, maar uiteraard in veel kleinere porties dan vroeger. Beetje bij beetje lukt het wel om wat grotere porties te nemen, maar dit blijft toch een groot verschil in vergelijking met vroeger. Het is voor mij na 1 jaar nog steeds niet mogelijk om op restaurant een 3 gangen menu te nemen. Zelfs hapjes en een hoofdmenu is nog niet mogelijk. Drinken bij het eten wil vanaf nu ook zeggen dat je dan door het drinken ook minder kan eten. Keuzes maken is vanaf nu een gouden regel.
Ik merk ook dat je in je hoofd nog steeds de neiging kan hebben om de porties voor je te zien zoals het vroeger was, waardoor ik vaak op mijn bord veel te veel heb liggen.
Fysiek kan je veel minder eten, maar mentaal denk je vaak nog op de "oude manier". Deze manier van denken verandert zeer langzaamaan, maar blijft voor mij wel nog een valkuil.
Ongeveer 6 maanden na de operatie heb ik een probleem gekregen met mijn galblaas, er zaten steentjes in. Normaal gezien wordt bij veel patiënten die de GBP laten doen, de galblaas automatisch weggehaald omdat het algemeen geweten is dat deze later voor problemen kan zorgen. Bij mij hebben ze dit niet gedaan en heeft het ook later voor problemen gezorgd. Nog steeds een groot vraagteken waarom het niet verwijderd werd. Maar in juli dit jaar, heb ik dus opnieuw een kijkoperatie moeten ondergaan om de galblaas te laten verwijderen. Daardoor had ik opnieuw last met bepaalde voeding, en nu 6 maand later nog steeds. Vettig eten is bij mij een NO GO. Mijn lichaam kan het nog steeds niet goed verteren en zorgt dan ook steeds voor diarree, zonder uitzondering.
Als ik dan 1 puntje kritiek zou kunnen of mogen geven op het hele proces is dat er weinig opvolging is na de operatie. Geen opvolging qua voeding of hoe je met je nieuwe eetpatroon kan omgaan. Je krijgt in het begin wel het advies om naar een diëtiste te gaan, maar dat is op zich geen verplichting en de meesten doen het dan ook niet... Dit zou volgens mij nog verder op punt kunnen gezet worden, nu heb je eerder de indruk dat je er alleen voor staat en dat je zelf je weg moet zoeken, zonder dat je ergens begeleiding of opvolging hebt. Opnieuw, dit is een persoonlijke mening, iemand anders kan hier uiteraard helemaal anders over denken.
Ergens verplicht een GBP de persoon om gezond te eten, want elke keer je zondigt zit je spreekwoordelijk gezegd met de gebakken peren. Bij de ene is dat al wat meer dan de andere.
"Heb je dan geen huid te veel?", is een vraag die ik zeer vaak te horen krijg. In mijn geval, amper... Maar mijn lichaam is natuurlijk allesbehalve wat het geweest is. Vroeger voor ik dik geworden ben, had ik namelijk een zeer strak lichaam, eigenlijk mocht ik er wel trots op zich.
Nu is dat een ander verhaal, alles "zakt" wat door. Het is allemaal zo strak niet meer, de borsten hangen wat door, mijn achterste ook, de billen aan de binnenkant zijn niet stevig meer, ik zit met een los buikje waar ik dan ook nog eens striemen op heb van de zwangerschap. Maar al bij al storen deze dingen mij eigenlijk niet. En ik zal ook zeggen waarom...
Toen ik dik was had ik geen levenskwaliteit meer, alle fysieke kwaaltjes begonnen een tol te eisen op mijn gemoedstoestand. Eventjes een dagje iets gaan doen met mijn zoon of het gezin was zo vermoeiend, dus doe je het liever niet. Naar je werk gaan, de trein nemen, zo vermoeiend. Zo pijnlijk aan de voeten, constant buiten adem, pijn aan de benen in de zomer van de billen die tegen elkaar wrijven. Mijn astma liep de spuitgaten uit, tot een punt dat de longarts aan de alarmbel trok...
Als ik nu mijn levenskwaliteit ga vergelijken met hoe het was dan weet ik 100% zeker dat ik nooit nog terug wil keren naar hoe het was. Dan neem ik mijn lichaam zoals het nu is er graag bij en ga ik gewoon lekker gaan genieten van mijn gezin en het leven. Ik ga zeker geen dagje zwemmen gaan afslaan omdat ik bang ben van wat andere mensen over mij zouden kunnen zeggen.
Ik ben ook helemaal niet onzeker over mijn lichaam of over wie ik ben, ik heb mezelf leren aanvaarden met het lichaam die ik heb en met mijn huidziekte (die ook niet te onderschatten is). Als anderen er een probleem mee hebben is dat vooral hun probleem en niet het mijne.
Ik heb er ook nooit een geheim van gemaakt dat ik deze operatie heb laten doen, omdat ik net daardoor heel veel steun van mensen gekregen heb. Mensen die het volledige verhaal gevolgd hebben en waar ik echt heel veel aan gehad heb. Ik heb het niet in mijn eentje moeten doen, maar met zoveel steun en liefde van anderen. Ik zou het ook aanraden aan anderen die van plan zijn deze operatie uit te voeren om iemand te zoeken, of verschillende personen, waar je steun kan bij zoeken. Waar je steeds je verhaal kan doen, want, ik heb het nodig gehad.
Hieronder zie je een reeks van foto's die getrokken werden gedurende het hele proces. Dankzij mijn stiefmoeder Viktoria heb ik het kunnen laten vereeuwigen. Een prachtig overzicht van de evolutie van mijn lichaam. Een gelukkig iemand in het begin, maar op het einde een gelukkig EN gezond iemand. Die zonder gêne kan tonen wie ze is.
Nogmaals dank aan Viktoria om er een onderdeel van te zijn, ik ben je hier heel erg dankbaar voor.
Reacties
en het ziet er enorm goed uit! Wat een verschil zeg als je die foto’s naast elkaar ziet!
En ja, als je foto’s ziet zie je idd het verschil, maar
op het moment zelf zie je jezelf niet zo zwaar.
Ik kan ervan meespreken al heb ik geen ervaring met de gbp.
En dat lichaam die in dat kleedje zat op mijn trouw
mocht eindelijk eens geschouwt worden, want je zag er immens
heel goed uit😉