Wat nog moet komen
Hier zit ik dan, te wachten tot ik binnen 1 uur naar het oudercontact moet gaan op school. Yen zit nog maar in de 2e kleuterklas en je zou denken dat het daar eigenlijk allemaal niet zo veel zou moeten uitmaken. Want ze zijn nog zo klein, slechts 5 jaar... Wat is dat op een mensenleven?
En toch... toch maak ik me elke keer druk over wat er gezegd gaat worden, elke keer denk ik, zal het deze keer goed zijn? Of, zal ik moeten horen hoe het zo moeilijk gaat om Yen aan het werk te zetten of om oefeningen te maken. Want bovenop de therapie die hij krijgt voor zijn ADHD, heeft hij ook grote faalangst. Elke oefening bezorgt hem een grote hoeveelheid stress, bang dat hij het niet zal kunnen en bang dat juf of mama dat ook zal zien. Of dat denken we toch, want hoeveel we hem ook steunen en motiveren en hem zeggen dat het helemaal oké is om foutjes te maken. Dat het oké is dat niet alles lukt van de eerste keer, toch blijft de angst bestaan. Ik zou zo graag weten waar ze vandaan komt, of het ergens ontstaan is? Want wij zijn als ouders allesbehalve veeleisend... Het is jammer, want we weten dat Yen een slimme jongen is, dat heeft hij al vaak bewezen. Maar hij heeft zoveel moeite om het ons te tonen. Waar hij langs de ene kant zo sociaal is en vriendjes maakt met iedereen, is hij aan de andere kant de meest onzekere jongen.
Ik geloof met heel mijn hart in mijn zoon en ik wil dat hij alles op zijn eigen tempo kan doen en dat hij er zich ook goed bij voelt. En dat laatste is nog zo moeilijk!
Ik herhaal het nogmaals, dit is een kindje van 5 jaar, nog maar in het tweede kleuter. Dit oudercontact zal ons duidelijk maken of onze zoon "klaar" is om naar het derde kleuter te gaan. Maar wat wil dat precies zeggen "klaar"? Emotioneel? Intellectueel? In hoever kan dit al gemeten worden op deze leeftijd? Is het ene kind niet rapper bijvoorbeeld in fijne motoriek en de andere in taal? Hoe trekken ze de lijn? Voor een moeder met een kind met bepaalde problematieken zijn deze gesprekken vaak zo stressvol. Na al de gesprekken die we al hebben met de therapeuten, dokters en psychologen, wil je gewoon dat het nu voor 1 keer goed gaat en het liefst op school als het kan. Ons leven bestaat vaak uit cijfers, statistieken en zware uitspraken. Als ouders, ik kan niet enkel over mezelf spreken, moet je deze blijven slikken. Verder moet je ze ook vaak alleen verwerken, want andere ouders hebben geen idee wat het allemaal inhoudt, wat ik ze ook helemaal niet kwalijk neem natuurlijk.
Het is een jammer feit, maar het enige wat vaak telt op school tegenwoordig is presteren. Je moet minstens even goed zijn als uw klasgenoten en liefst nog een stuk beter. Ben je niet goed in een bepaald iets, dan val je uit de boot en moet je je jaar opnieuw doen of in het middelbaar zakken van niveau. Echt een klassensysteem uit de oertijd als je het mij vraagt. Maar het is nu eenmaal zo en als ouders hebben we weinig keuze. Ik ben ervan overtuigd dat er betere systemen bestaan dan dit, die effectief zouden werken in de praktijk!!
Maar ik zie ook veel positiviteit, ik zie een goede toekomst voor Yen. Hij zal het soms wat moeilijk hebben, hij zal met zijn eigen gedrag moeten leren omgaan. Hindernissen overwinnen... Maar ik zal altijd blijven geloven dat hij er zal geraken! En dat is iets dat hij vooral ook zelf met tijd zal leren beseffen, is dat hij het wel kan en niet minder slim is dan iemand anders.
En toch... toch maak ik me elke keer druk over wat er gezegd gaat worden, elke keer denk ik, zal het deze keer goed zijn? Of, zal ik moeten horen hoe het zo moeilijk gaat om Yen aan het werk te zetten of om oefeningen te maken. Want bovenop de therapie die hij krijgt voor zijn ADHD, heeft hij ook grote faalangst. Elke oefening bezorgt hem een grote hoeveelheid stress, bang dat hij het niet zal kunnen en bang dat juf of mama dat ook zal zien. Of dat denken we toch, want hoeveel we hem ook steunen en motiveren en hem zeggen dat het helemaal oké is om foutjes te maken. Dat het oké is dat niet alles lukt van de eerste keer, toch blijft de angst bestaan. Ik zou zo graag weten waar ze vandaan komt, of het ergens ontstaan is? Want wij zijn als ouders allesbehalve veeleisend... Het is jammer, want we weten dat Yen een slimme jongen is, dat heeft hij al vaak bewezen. Maar hij heeft zoveel moeite om het ons te tonen. Waar hij langs de ene kant zo sociaal is en vriendjes maakt met iedereen, is hij aan de andere kant de meest onzekere jongen.
Ik geloof met heel mijn hart in mijn zoon en ik wil dat hij alles op zijn eigen tempo kan doen en dat hij er zich ook goed bij voelt. En dat laatste is nog zo moeilijk!
Ik herhaal het nogmaals, dit is een kindje van 5 jaar, nog maar in het tweede kleuter. Dit oudercontact zal ons duidelijk maken of onze zoon "klaar" is om naar het derde kleuter te gaan. Maar wat wil dat precies zeggen "klaar"? Emotioneel? Intellectueel? In hoever kan dit al gemeten worden op deze leeftijd? Is het ene kind niet rapper bijvoorbeeld in fijne motoriek en de andere in taal? Hoe trekken ze de lijn? Voor een moeder met een kind met bepaalde problematieken zijn deze gesprekken vaak zo stressvol. Na al de gesprekken die we al hebben met de therapeuten, dokters en psychologen, wil je gewoon dat het nu voor 1 keer goed gaat en het liefst op school als het kan. Ons leven bestaat vaak uit cijfers, statistieken en zware uitspraken. Als ouders, ik kan niet enkel over mezelf spreken, moet je deze blijven slikken. Verder moet je ze ook vaak alleen verwerken, want andere ouders hebben geen idee wat het allemaal inhoudt, wat ik ze ook helemaal niet kwalijk neem natuurlijk.
Het is een jammer feit, maar het enige wat vaak telt op school tegenwoordig is presteren. Je moet minstens even goed zijn als uw klasgenoten en liefst nog een stuk beter. Ben je niet goed in een bepaald iets, dan val je uit de boot en moet je je jaar opnieuw doen of in het middelbaar zakken van niveau. Echt een klassensysteem uit de oertijd als je het mij vraagt. Maar het is nu eenmaal zo en als ouders hebben we weinig keuze. Ik ben ervan overtuigd dat er betere systemen bestaan dan dit, die effectief zouden werken in de praktijk!!
Maar ik zie ook veel positiviteit, ik zie een goede toekomst voor Yen. Hij zal het soms wat moeilijk hebben, hij zal met zijn eigen gedrag moeten leren omgaan. Hindernissen overwinnen... Maar ik zal altijd blijven geloven dat hij er zal geraken! En dat is iets dat hij vooral ook zelf met tijd zal leren beseffen, is dat hij het wel kan en niet minder slim is dan iemand anders.
Reacties