De dag dat de wereld even stil stond

Ik denk dat 3 augustus 2018 voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift zal staan. Dit was voor mij de dag dat de wereld even is blijven stil staan...

Het laatste jaar ben ik heel vaak naar het ziekenhuis moeten gaan wegens koliekenpijn ter hoogte van de maagstreek. Deze pijn is begonnen ergens vorig jaar, zomaar uit het niets. Vaak wisten de artsen in het ziekenhuis niet vanwaar het kwam. Daardoor heb ik zelfs 2 maal een operatie gehad op 2 weken tijd in augustus vorig jaar omdat men een vermoeden had van een darmhernia (een darm die in de knoop ligt of vastzit). Maar na deze 2 operaties heb ik een paar maanden daarna gewoon terug opnieuw deze pijn gekregen en ben ik opnieuw met de ambulance naar het ziekenhuis gevoerd geweest. Deze keer had men een vermoeden van galstenen en werd ik dit jaar februari opnieuw geopereerd om deze te verwijderen. Steeds dacht ik, oef ik ben er nu eindelijk vanaf, we kunnen weer verder. Maar niets was minder waar... elke maand opnieuw kwamen de aanvallen gewoon terug. Soms kleine van korte duur, soms grote die heel lang aanhouden. Bij de grote moest ik steeds opnieuw naar de spoed voor zware pijnstillers. Daar kreeg ik dan steeds de melding dat het vermoedelijk nog restanten zijn van galstenen en werd ik gewoon naar huis gestuurd. Tot begin augustus dit jaar, waar ik opnieuw naar de spoed moest. Opnieuw hetzelfde probleem... Dokters weten geen raad meer en beslissen om een MRI te doen, ik moet vervolgens ook in het ziekenhuis blijven voor 3 dagen, want de leverwaarden waren verstoord. Dit was op een woensdag, ik werd ontslaan uit het ziekenhuis op vrijdag 3 augustus. Opnieuw met dezelfde uitleg zoals altijd, "het zal waarschijnlijk toch weer een galsteentje geweest zijn". Maar uw leverwaarden zijn terug OK dus we zien geen reden om u verder in het ziekenhuis te houden. Volgens de artsen bleek toen ook de MRI in orde te zijn. Ik had er toch een vreemd gevoel bij, ik begon te twijfelen aan de artsen. Na 8 spoedopnames en 3 operaties blijkt het nog steeds een galsteentje te zijn? Maar wie ben ik? Zij zijn de specialisten en ze zullen wel weten waarover ze spreken...

Diezelfde dag ga ik met Yen in de namiddag naar de kapper en in het terugkeren rond 17u, krijg ik een telefoontje in de auto van het ziekenhuis. De toon van de persoon aan de andere kant van de lijn is zeer verontrustend. Er komen zinnen uit zoals "Het spijt me dat ik u dit nieuws via deze manier moet vertellen" en "maar we hebben liever dat u het nu weet". En dan komt de bom die even mijn leven op zijn kop gezet heeft en valt het woord "tumor" en "gezwel op de pancreas" en "we weten nog niet of het goed of kwaadaardig is". Ik heb de rest van wat deze persoon nog allemaal aan het vertellen was zelfs niet meer duidelijk gehoord. Stante pede kwamen de haren op mijn arm recht en leek alles te vervagen in het niets. Ik weet nog dat Yen ook maar door aan het ratelen was naast mij, maar dat ik geen mogelijkheid meer had om te luisteren. De mevrouw aan de andere kant van de lijn liet mij ook weten dat beslissingen hieromtrent slechts besproken zullen worden de week erop donderdag wanneer het teambespreking is. 1 WEEK!! Dacht ik. 1 week leven in onzekerheid, niet weten hoe en wat. Had ik toen nog niet geweten dat 1 week bijna 2 maanden gingen worden. Ik ben in de grootste stilte naar huis gereden die dag. Ik ben thuisgekomen en ben beginnen huilen, het huilen stopte niet meer. En toen kwam Yen naar mij... Mama, zegt hij, ik zal heel goed voor jou zorgen! En toen gaf hij mij de grootse knuffel die ik ooit al van hem gekregen had. Het kind is 5 jaar, maar voelt duidelijk heel wat aan. Dat moment heeft mij enorm gepakt. Mijn kind moet mij niet troosten, het moet omgekeerd zijn. Maar dit toont nogmaals wat een lief kind hij is ondanks de problemen die hij heeft.
De eerste personen die ik gebeld heb waren mijn ouders en Frederik. Frederik is dan ook onmiddellijk naar huis gekomen en heeft mij thuis vastgepakt en ik herinner me gewoon die grote stilte toen. Die avond hebben we Yen laten slapen bij oma en zijn we zelf iets gaan eten, want thuis blijven kon ik niet. Ik moest gewoon even weg, alleen zijn met mijn man en praten zoveel we kunnen. Die avond heb ik mezelf in slaap geweend en de meest erge gedachten vliegen door je hoofd.
Dit was de eerste week van mijn verlof en had er nog 2 te gaan.
Ik ben de dag erna wakker geworden en dacht, ik laat hierdoor mijn verlof niet verpesten. We hebben zoveel leuke dingen gepland met het gezin en we gaan die nu ook gewoon doen. Ik heb letterlijk een knop moeten omdraaien en de grootste smile op mijn gezicht moeten toveren. En het klinkt geforceerd, maar het heeft echt voor het grootste gedeelte van de tijd zeer goed geholpen.

Wat volgt zijn 2 slopende maanden met een heleboel onderzoeken, doktersbezoeken, tegenstrijdig nieuws krijgen van 100 assistenten die mij opbellen. Leven in uiterste onzekerheid. Want indien het pancreaskanker is zijn de overlevingskansen slechts miniem. Die gedachte spookte elke dag door mijn hoofd.
Iedereen spreekt er wel eens over en vraagt wel eens voor de grap, zeg moesten ze nu zeggen tegen u dat je maar 6 maanden meer te leven hebt, wat zou je dan nog doen?? Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat deze vraag wel eens realiteit kon worden, er was wel degelijk een kans, hoe klein dan ook. De laatste weken heb ik de meest verschrikkelijke gedachten gehad. Yen die zal moeten opgroeien zonder mama. Moet ik mijn eigen begrafenis gaan regelen? Zal ik chemo moeten krijgen? Ik ga mijn zoon niet zien opgroeien... Ik ben slechts 31 jaar, ik verdien dit niet!! Boos op het leven, boos op mezelf, want had ik dit kunnen voorkomen? En ondertussen blijft de wereld gewoon verder draaien... nu weet ik ook wat mensen met deze zin bedoelen. Want voor mij heeft alles weken stilgestaan. Niets was nog belangrijker in deze periode dan mijn zoon, mijn man en mijn familie. Je leeft van telefoon tot telefoon. Wachten tot een bepaalde uitslag van een onderzoek bekend is. Ik denk dat ik in mijn leven al veel meegemaakt heb, maar ik denk dat ik nog nooit zoveel stress gehad heb als toen. Ik ben een harde tante, mensen die mij kennen weten dat, maar ook voor mij kan het soms te veel zijn.

Begin september krijg ik opnieuw een koliekaanval en moet ik opnieuw terug naar de spoed. Daar is alles eigenlijk in spoedversnelling gekomen. Ik heb dan eindelijk ook de arts gezien die mij ging opereren. Dokter Feryn. Wat een lieve man en zeer professioneel, ik voelde dat het goed ging komen. Ik ben vervolgens geopereerd geweest en een deel van de pancreas werd verwijderd. Een zware operatie met daarna een lange opname in het ziekenhuis. De biopsie werd vervolgens uitgevoerd op de tumor nadat ze hem eruit gehaald hebben, daar moest ik dan nog ongeveer een week op wachten om daar resultaat van te hebben.
Jammer genoeg een kleine terugval gehad vorige week. Een ontsteking was gekomen op de wonde waar nog een zakje in zat voor het wondvocht op te vangen. Koorts beginnen maken, ik voelde mij zeer slecht. Maar het ergste was de pijn, ik kon nog amper uit mijn zetel komen en kon enkel nog stapje per stapje heel traag vooruit komen. Dus opnieuw een opname gehad in het ziekenhuis waar ik dan 3 dagen gebleven ben. Daar hebben ze dan via de baxter antibiotica toegediend. Gelukkig was het daarmee al zeer vlug opgelost. En ik moet zeggen, sinds ik nu terug thuis ben gaat het echt een stuk beter met me. Ik ben nog zeer snel moe en slaap nog veel maar ik heb niet veel pijn meer.

Uiteindelijk deze week hebben we het verlossende antwoord gekregen dat de tumor goedaardig was. En je zou verwachten dat ik euforisch ging worden, ikzelf ook. Maar het voelde heel vreemd aan. Ik dacht vooral aan de periode die gepasseerd was, en hoe hard ik afgezien had. Dan nu is het plots allemaal gewoon oké?? Nee dat is het niet, ik heb mij helemaal niet oké gevoeld! Dit heeft tijd nodig om te herstellen. Ik heb het er moeilijk mee dat ik zo afgezien heb voor "niets". En dat alles nu gewoon oké is. Het is normaal dat ik nog niet oké ben. Dit moet je terug te boven komen. Langzaam aan komt het wel goed, maar met tijd.


Helaas zijn we nog niet aan het einde van het verhaal. De tumor op de pancreas is een toevallige vondst geweest en heeft niets te maken met de koliekenpijn. Volgende week starten opnieuw onderzoeken en misschien is daar ook opnieuw een operatie voor nodig. Maar ik wil nog niet op de feiten voorlopen. Ik kan enkel hopen dat snel gevonden wordt waar de pijn vandaan komt en dat ik uiteindelijk eindelijk verlost zal zijn van deze pijn.

Voor veel mensen kan dit verhaal wat overdreven overkomen of over hoe ik ermee ben omgegaan. Ik heb er geen idee van... Waarschijnlijk omdat het uiteindelijk een goedaardige tumor bleek te zijn. Maar voor mij is dit een loodzware periode geweest die mij intens geraakt heeft. Ik heb er lang niet over kunnen schrijven omdat veel emoties terugkeren. Maar ben uiteindelijk blij dat het mij toch gelukt is.
Als je ooit even zal moeten stilstaan bij het feit dat er een kans is dat je misschien gaat sterven, ook al is dat nog helemaal niet zeker en is die kans miniem, zal je misschien wel begrijpen wat ik nu meegemaakt heb. Je probeert uiteraard zo positief als mogelijk te blijven wanneer je door zo'n periode gaat, maar de slechte gedachten die af en toe passeren kan je niet tegenhouden.

Ik wil vooral ook heel veel mensen bedanken voor de steun en hulp die ik van hen gekregen heb tijdens deze periode. Dit is waar ik jullie het meeste nodig had en ben ook heel blij dat er zoveel vrienden en familie en zelfs collega's voor mij klaar hebben gestaan.

Eerst en vooral dankjewel aan mijn man Frederik voor alle steun. Er gewoon voor mij te zijn op de momenten dat ik het moeilijk had. Je wist exact wanneer ik gewoon een babbel of knuffel nodig had. Je bent een pracht papa geweest voor Yen in deze periode. Je hebt dit heel goed opgevangen. Ik kon er als mama even niet zijn, maar Yen had heel veel aan jou. En dat is heel veel waard.
Dankjewel mama om ons te ondersteunen als gezin. Om het huis te kuisen, eten te maken, Yen naar school te brengen en nog allemaal kleine dingen. Het betekende heel veel voor mij te weten dat alles oké ging thuis wanneer ik in het ziekenhuis lag.
Bedankt aan papa voor alle ritjes die je gedaan hebt en de goede gesprekken die we gehad hebben in het ziekenhuis, wij kunnen altijd heel goed praten en dat is voor mij een hele grote steun geweest.
Bedankt aan oma voor de lekkere patatjes waar ik naar gevraagd had lol, en natuurlijk voor je bezorgdheid. Elke dag een berichtje sturen naar elkaar was heel leuk.
Bedankt aan de familie, mijn tantes mijn nichtje. Die speciaal van Limburg naar Brugge gekomen zijn. Dat was zeer onverwacht, maar heel erg leuk.
Bedankt aan de schoonouders om regelmatig babysit te zijn voor Yen en de goede zorgen!
Bedankt Kelly om een hele goede vriendin te zijn in deze periode. Ik heb weinig goede vriendinnen en in deze periodes heb je net zo iemand nodig die er is voor jou. Ik ben je heel erg dankbaar!
Bedankt aan de collega's om mij te steunen, ik mis jullie echt en hoop toch terug snel weer aan het werk te zijn.

En aan iedereen die mij een cadeautje gestuurd heeft, of simpelweg een smsje of berichtje via Facebook. De kleine attenties zijn heel welkom geweest, het is een goed gevoel als je weet dat je steun hebt langs zoveel kanten. Ik voel me zeer dankbaar.


Ik probeer nu eventjes terug tot mezelf te komen en weer aan te sterken.
I will be back!! ;)