Doe ik het wel goed?
Is het normaal dat ik als moeder soms het bos door de bomen niet meer zie? Het is weer zo'n dag waar ik oneindig aan het denken ben aan hoe ik een betere moeder kan zijn en of ik soms de reden ben waarom Yen is hoe hij is. Heb ik ergens steken laten vallen of doe ik gewoon mijn best niet?
Door zijn autisme zijn de dagen met hem altijd zeer gevuld maar ook zeer geladen. Alles, maar ook echt alles moet gepland, georganiseerd en vooral voorspelbaar zijn. Maar helaas is zo leven in deze realiteit zo goed als onmogelijk. In het leven gebeuren nu eenmaal dingen onverwacht en is het zeer moeilijk om daarop in te spelen. Is dit nu net één van de dingen waar Yen helemaal niet mee om kan. Elke verandering die niet gepland is zorgt al heel snel voor een gigantische woedebui. In deze momenten kan Yen dan ook helemaal buiten zichzelf gaan. Plots is Yen, Yen niet meer... Je ziet een volledig ander persoontje naar buiten komen die er wel hetzelfde uit ziet, maar die zich gedraagt als een kleine duivel. Slaan, roepen, stampen en vooral heel hard roepen en schreeuwen. En het doet mij verschrikkelijk pijn om dit te moeten aan zien, want op dit moment kan ik dus als moeder helemaal niets doen. Enkel wachten tot de woedebui vanzelf overgaat. Maar dan toch automatisch geef ik mezelf weer de schuld, want misschien had ik dit kunnen voorkomen. 100 manieren zoek ik op in mijn hoofd om dit te kunnen vermijden in de toekomst, wat echter onmogelijk is.
Wanneer Yen dan terug tot zichzelf komt, zie je terug die lieve engel verschijnen. Maar dan met een enorm schuldgevoel. Dan kan je van hem de grootste knuffels krijgen en de grootste verontschuldigingen. Want, "mama ik zal dit echt nooit meer doen" en "het spijt me zo". "Het is oké jongen" is wat ik dan altijd aan hem vertel. Want het is ook echt oké, ik weet dat je er niets aan kan doen.
De dagen vallen mij soms zwaar. Ik zou graag de dagen met Yen zeer luchtig doorbrengen, ondoordacht en speels. Maar door zijn autisme is dit zo goed als onmogelijk. De enige manier om de dag door te komen is door streng te zijn, alles zeer georganiseerd aan de dag te brengen. En vooral consequent zijn. Ik voel me al snel alsof ik niet kan voldoen aan al deze eisen, want het is loodzwaar.
Yen is een jongen vergezeld van een grote handleiding, wat het ook moeilijk maakt om hem in de handen te geven van iemand anders. Zoals familie en vrienden. Of zelfs een simpele hobby op zaterdag gaan doen. Het houdt mij tegen omdat ik bang ben dat het niet gaat lukken en dat hij zich ongelukkig gaat voelen. Hij kan al deze prikkels nog niet filteren en een woedebui ligt al snel om de hoek te kijken.
En ik geef het toe, ik maak me heel vaak zorgen om mijn zoon en over hoe de toekomst er gaat uit zien. Ik hoop tot in het diepste van mijn hart dat Yen zijn weg in de wereld zal vinden en dat ik als moeder hem alle steun kan bieden die nodig is. Ik geloof er wel zeker in dat Yen zichzelf zal leren kennen als hij ouder wordt en dat hij manieren zal vinden om er mee om te gaan. Hij is een echte doorzetter met een sterke mening, dat geeft mij goede hoop!
Door zijn autisme zijn de dagen met hem altijd zeer gevuld maar ook zeer geladen. Alles, maar ook echt alles moet gepland, georganiseerd en vooral voorspelbaar zijn. Maar helaas is zo leven in deze realiteit zo goed als onmogelijk. In het leven gebeuren nu eenmaal dingen onverwacht en is het zeer moeilijk om daarop in te spelen. Is dit nu net één van de dingen waar Yen helemaal niet mee om kan. Elke verandering die niet gepland is zorgt al heel snel voor een gigantische woedebui. In deze momenten kan Yen dan ook helemaal buiten zichzelf gaan. Plots is Yen, Yen niet meer... Je ziet een volledig ander persoontje naar buiten komen die er wel hetzelfde uit ziet, maar die zich gedraagt als een kleine duivel. Slaan, roepen, stampen en vooral heel hard roepen en schreeuwen. En het doet mij verschrikkelijk pijn om dit te moeten aan zien, want op dit moment kan ik dus als moeder helemaal niets doen. Enkel wachten tot de woedebui vanzelf overgaat. Maar dan toch automatisch geef ik mezelf weer de schuld, want misschien had ik dit kunnen voorkomen. 100 manieren zoek ik op in mijn hoofd om dit te kunnen vermijden in de toekomst, wat echter onmogelijk is.
Wanneer Yen dan terug tot zichzelf komt, zie je terug die lieve engel verschijnen. Maar dan met een enorm schuldgevoel. Dan kan je van hem de grootste knuffels krijgen en de grootste verontschuldigingen. Want, "mama ik zal dit echt nooit meer doen" en "het spijt me zo". "Het is oké jongen" is wat ik dan altijd aan hem vertel. Want het is ook echt oké, ik weet dat je er niets aan kan doen.
De dagen vallen mij soms zwaar. Ik zou graag de dagen met Yen zeer luchtig doorbrengen, ondoordacht en speels. Maar door zijn autisme is dit zo goed als onmogelijk. De enige manier om de dag door te komen is door streng te zijn, alles zeer georganiseerd aan de dag te brengen. En vooral consequent zijn. Ik voel me al snel alsof ik niet kan voldoen aan al deze eisen, want het is loodzwaar.
Yen is een jongen vergezeld van een grote handleiding, wat het ook moeilijk maakt om hem in de handen te geven van iemand anders. Zoals familie en vrienden. Of zelfs een simpele hobby op zaterdag gaan doen. Het houdt mij tegen omdat ik bang ben dat het niet gaat lukken en dat hij zich ongelukkig gaat voelen. Hij kan al deze prikkels nog niet filteren en een woedebui ligt al snel om de hoek te kijken.
En ik geef het toe, ik maak me heel vaak zorgen om mijn zoon en over hoe de toekomst er gaat uit zien. Ik hoop tot in het diepste van mijn hart dat Yen zijn weg in de wereld zal vinden en dat ik als moeder hem alle steun kan bieden die nodig is. Ik geloof er wel zeker in dat Yen zichzelf zal leren kennen als hij ouder wordt en dat hij manieren zal vinden om er mee om te gaan. Hij is een echte doorzetter met een sterke mening, dat geeft mij goede hoop!
Reacties