2023: Het jaar van herstel

Het leven is een rollercoaster, dat weet iedereen. We gaan allemaal door diepe dallen en grote hoogtes in ons leven. Stiekem geef ik hier een verwijzing naar 1 van mijn grote passies Eurosong (The Starlings - Life is a Rollercoaster). Ik weet het, voor veel mensen is Eurosong 1 grote grap. Voor mij is Eurosong echter iets wat enorm veel waarde heeft. Sinds klein af aan werd dit thuis gevolgd en deelde ik de avond met mijn grootouders waar we dan elk onze mening gaven over de liedjes en dan vervolgens volop zaten te wachten op de puntentelling. Prachtige herinneringen. Tot op heden volg ik dit elk jaar zeer actief en blijft een het vaste waarde in mijn leven. 

Waardes in het leven, daar wil ik even op terugkomen. Wat is belangrijk in ons leven en hoe gaan we er mee om. Ik heb heel lang van mezelf gedacht dat ik alles wel aan kon, ik had reeds veel meegemaakt in mijn leven en het was mij steeds gelukt om er door te geraken. Ik heb veel gevochten om er te mogen zijn, en nu kon ik eindelijk zeggen. Ja, ik ben het waard om hier te zijn! Eén van die waardes in mijn leven, een rode draad, is positiviteit. Of laten we het ook levenslust, opgewektheid en gelukzaligheid noemen. Het sprankeltje dat in elk van ons leeft, behouden en naar buiten brengen.

Tot op heden ben ik daar  altijd goed in geslaagd, helaas is 2022 er in geslaagd mijn sprankeltje eventjes weg te halen. Ook al had ik nooit gedacht dat dit mogelijk kon zijn. Een traumatische gebeurtenis in het begin van het jaar heeft mij getekend. Zonder mijn toestemming werd er een angst in mij geduwd, die ik tot op heden nog niet heb kunnen wegduwen. Maar ik heb wel gevochten om in mezelf te blijven geloven en de angsten niet steeds toe te laten. Keihard is dit, maar het was het waard. 
Ik voelde mij schuldig, want ik die steeds verkondig dat men positief in het leven moet staan, volgt plots haar eigen regels niet meer... 

Ik ben moeder van een kind met autisme. En prachtig kind, met een gouden hart. Mijn alles, mijn leven. Ik weet het, dit klinkt zeer melig maar het is de absolute waarheid. Het is een pienter kind, maar wel een kind met een heel grote handleiding. Een handleiding die we zelf nog bezig zijn met schrijven en die waarschijnlijk nooit ten einde zal komen. Vaak moet ik in deze "fictieve" handleiding gaan zoeken over hoe ik terug bepaalde dingen moet doen of zeggen. Elk moment van de dag moet besproken, afgesproken, visueel zijn en herhaald worden. Elke dag opnieuw. En maak geen fout want dan valt de wereld van mijn zoon in elkaar, met zware crisissen als gevolg. In die crisis heeft hij opnieuw zijn mama nodig om hem te leiden en te begeleiden, om terug te kunnen functioneren. Wij als ouders zijn zijn steun en zijn toeverlaat. Hoe graag ik mijn zoon ook zie, deze druk en last is gigantisch zwaar en je kan dit maar dragen tot een bepaalde grens. Deze grens is anders voor iedereen. Die grens heb ik vaak nog een klein beetje kunnen verplaatsen, maar vorig jaar ben ik erover gegaan. De persoon die ik was, was verdwenen, daar bleef nog een kleine stukje van over. Leven werd overleven, gevulde dagen vol met stress en angst. Bang voor wat komen zou en bang om alleen te zijn. Opgesloten in deze kleine bubbel waar ik niet meer uit geraakte.
Wanneer je breekt is er slechts 1 mogelijkheid en dat is hulp zoeken en aanvaarden. En wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet. Hoe kan ik een mama zijn voor mijn zoon als ik zelf niet meer weet wie ik ben en hoe ik door moet gaan?

Die hulp is er uiteindelijk gekomen in september vorig jaar waar mijn zoon de mogelijkheid heeft gekregen om naar een gespecialiseerd internaat te gaan aan de rand van Brugge. Type 9, aangewezen voor kinderen met autisme en eventueel andere gedragsstoornissen. We hebben onze zoon zien openbloeien, zien groeien en we zagen terug ook zijn sprankeltje in zijn ogen. Een omgeving aangepast aan zijn noden: structuur, voorspelbaarheid, geen prikkels, duidelijke afspraken enz... Onmogelijk om deze omgeving thuis te kopiëren, hoe goed je ook je best zou willen doen.
Ik heb daarnaast geleerd dat wat wij weten voldoende is, laat mensen maar spreken, laat ze maar oordelen. Zij zien slechts 5% van wat er zich eigenlijk afspeelt. Die leuke foto's op Facebook is slechts een miniem onderdeel van wat ons leven is. Ik onthoud vooral, het is oké, het is echt oké als niet iedereen ons begrijpt. We hebben gelukkig veel steun rondom ons van goede vrienden en familie, daar haal ik enorm veel energie terug uit. Zonder hen had ik waarschijnlijk vandaag nog steeds niet de motivatie gehad om deze tekst te schrijven. 

Daarom ook als titel, 2023: Het jaar van herstel. Want ik heb veel herstel nodig, ik ben er helaas nog niet. Ik was beschadigd en uitgeblust. Langzaamaan kruip ik terug naar boven uit het diepe dal waarin ik ingevallen was en vind ik stukjes van mezelf traag maar zeker terug. Ik zie al een vrij groot licht aan het einde van de tunnel. Het doel van 2023 zal zijn om de remmingen in mezelf los te laten en het sprankeltje terug te vinden. Traumaverwerking en een herontdekking van mezelf. 
Ik moet mezelf toelaten terug die sterke vrouw, moeder en partner te zijn.