Eveltje's blog

Ik denk dat 3 augustus 2018 voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift zal staan. Dit was voor mij de dag dat de wereld even is blijven stil staan... Het laatste jaar ben ik heel vaak naar het ziekenhuis moeten gaan wegens koliekenpijn ter hoogte van de maagstreek. Deze pijn is begonnen ergens vorig jaar, zomaar uit het niets. Vaak wisten de artsen in het ziekenhuis niet vanwaar het kwam. Daardoor heb ik zelfs 2 maal een operatie gehad op 2 weken tijd in augustus vorig jaar omdat men een vermoeden had van een darmhernia (een darm die in de knoop ligt of vastzit). Maar na deze 2 operaties heb ik een paar maanden daarna gewoon terug opnieuw deze pijn gekregen en ben ik opnieuw met de ambulance naar het ziekenhuis gevoerd geweest. Deze keer had men een vermoeden van galstenen en werd ik dit jaar februari opnieuw geopereerd om deze te verwijderen. Steeds dacht ik, oef ik ben er nu eindelijk vanaf, we kunnen weer verder. Maar niets was minder waar... elke maand opnieuw kwame...

Dag juffrouw Celine!   Zomaar eventjes een klasje overnemen in het midden van het schooljaar… Dat is niet evident, zeker  niet als beginnende leerkracht. Maar je bent daar met veel moed en zelfvertrouwen aan begonnen! De kindjes waren even verloren, plotseling juffrouw Ans weg en dan een nieuwe juf. Eventjes toch aanpassen. Maar je hebt van elk kindje heel rap het hartje gewonnen. En zo ook die van Yen! We hadden natuurlijk eerst schrik als ouders, je weet wel, Yen en verandering... Het is meestal geen goede combinatie. We hielden de eerste dagen ons hart vast. In het begin was het wat zoeken voor mij om een goede communicatie te hebben. Maar langzaamaan is dat enorm gegroeid en konden we heel goed praten met elkaar. Ik zag dat je zo hard je best deed voor Yen en dat deed mij zo’n deugd. Zo’n jonge juf, maar toch al zoveel moed. En ik durf zeker zeggen dat kindjes zoals Yen niet makkelijk zijn. Je moet als juf daar je weg in vinden, er moet heel wat motivatie zijn. Maa...

Hier zit ik dan, te wachten tot ik binnen 1 uur naar het oudercontact moet gaan op school. Yen zit nog maar in de 2e kleuterklas en je zou denken dat het daar eigenlijk allemaal niet zo veel zou moeten uitmaken. Want ze zijn nog zo klein, slechts 5 jaar... Wat is dat op een mensenleven? En toch... toch maak ik me elke keer druk over wat er gezegd gaat worden, elke keer denk ik, zal het deze keer goed zijn? Of, zal ik moeten horen hoe het zo moeilijk gaat om Yen aan het werk te zetten of om oefeningen te maken. Want bovenop de therapie die hij krijgt voor zijn ADHD, heeft hij ook grote faalangst. Elke oefening bezorgt hem een grote hoeveelheid stress, bang dat hij het niet zal kunnen en bang dat juf of mama dat ook zal zien. Of dat denken we toch, want hoeveel we hem ook steunen en motiveren en hem zeggen dat het helemaal oké is om foutjes te maken. Dat het oké is dat niet alles lukt van de eerste keer, toch blijft de angst bestaan. Ik zou zo graag weten waar ze vandaan komt, of het er...