Mama, het wordt me allemaal te veel
Gisteren, ik was in thuiswerk en Yen zou deze week een volledige week terug naar het Speelhuisje gaan, ging mijn telefoon rond 11u15. Yen was daar toen reeds een 2 tal uur. Ik neem op "Hallo, met Evelien". "Ja, het hier met Björn van het Speelhuisje...". Eventjes stilte en ondertussen hoor ik Yen op de achtergrond tieren, roepen en schreeuwen. "Mja, je hoort het wel voor wat ik bel hé, Yen is in crisis aan het gaan". Mijn hart slaat weer een slag over, "Oké, ik kom hem direct halen". Mijn gedachten slaan weer op hol en ik vraag mij af wat er gebeurd is. Waarom heeft hij het zo moeilijk? Ik neem mijn tas, ik vergeet zelfs mijn raam toe te doen en vertrek met mijn auto richting St-Kruis. Een rit van 10 minuten die nu toch wel een stuk langer duurde.
Bij het aankomen in het speelhuisje staan ze me al op te wachten aan de deur. En student doet open en ik vraag of ik naar binnen mag. Ter info, nu met de huidige Coronamaatregelen mag je als ouder het Speelhuisje niet binnen. Maar ik was zeker als hij mij zag dat hij ging kalmeren en dat ik hem mee naar de auto zou kunnen krijgen.
Ik ga naar binnen en ik zie Björn. Hij doet teken dat Yen in zijn kantoor zit, maar ik zie hem op het eerste zicht niet. Ik zeg "Waar is Yen?". Daar in het hoekje, en hij wijst naar een plaatsje naast zijn bureau op de grond. Daar zit Yen, in een bolleke, aan het snikken op de grond. Maar daarnaast zie ik ook een bureaulokaal dat bijna volledig ontploft is. 2 stoelen liggen op de grond, de papieren van het bureau liggen overal rond verspreid in de ruimte, een kinder speelbedje ligt op zijn zijde met de planken eruit, sleutels hier en daar, pennen overal, ....
Mijn hart breekt onmiddellijk! Mijn eerste reactie is om hem vast te pakken, maar hij roept op het moment dat ik nog maar aanstalten maak. Ik moet een andere aanpak vinden... Ik vraag aan Björn wat de aanleiding was en daaruit blijkt dat het om iets onnozels gaat, voor ons dan toch. De begeleidster wou niet direct kijken naar een kunstwerkje dat hij gemaakt had waarop Yen vervolgens een woedebui gekregen heeft. Voor hem was dit echt van wereldbelang op dat moment.
Ondertussen is Yen onder het bureau gekropen, nog steeds aan het huilen. Ik ga op mijn hurken zitten en zeg "Yenneke, wat wil je doen, ga je mee naar huis?". Hij kijkt naar beneden en al snikkend zegt hij: "Ik weet het niet...". "Wat denk je, zullen we eerst starten met een dikke knuffel?" hij knikt en komt naar me toe en pakt mij vast en begint vervolgens hard te wenen. Zo hard, dat ik zie dat hij gewoon helemaal uitgeput is.
Björn verlaat even de kamer om Yen zijn boekentas en jas te gaan halen. Ik maak gebruik van de tijd om Yen even op het hoekje van het bureau te zetten en de kamer op te ruimen.
Ik maak aanstalten om te vertrekken, "Kom Yenneke, we gaan naar de auto". "NEE!!" Roept hij luid. "Wil je dan dat mama je draagt naar daar?". "Ja, antwoordt hij stil..."
"Zal ik meewandelen naar de auto met zijn boekentas en jas?" vraagt Björn als hij terugkomt. Daar ben ik dankbaar voor.
Aan de auto toegekomen zet ik snikkende Yen in de auto en doe zijn gordel aan. Ik blijf nog eventjes praten met Björn want het is zeer duidelijk dat het ons allebei heel hard raakt. Yen gaat al jaren naar het Speelhuisje en het is niet evident geweest met momenten. Maar het ging goed en hij ging ook graag naar zijn vriendjes daar. Maar Corona heeft veel kapot gemaakt, ik kan het niet genoeg zeggen! Het heeft Yen echt veranderd, hij is meer geïsoleerd dan ooit tevoren.
Op dat moment zegt Björn nog tegen Yen, "jongen, je weet dat ik helemaal niet boos ben op je? Jij bent een super lieve kerel, ga je dat niet vergeten?". Op het eerste moment draait Yen zijn hoofd weg, maar als Björn aanstalten maakt om zich om te draaien, steekt hij zijn armen uit. Wat volgt is een intense knuffel tussen beide, de tranen staan in mijn ogen. Het is een afscheid van een lange periode van super mooie momenten, ik zal het missen en Yen waarschijnlijk ook. Maar we moeten er ons bij neerleggen dat Yen deze drukte niet meer aan kan. Voor hem zijn er veel te veel prikkels, te veel kindjes en dit resulteert bij Yen in een kortsluiting in zijn hoofdje. Wat hij nodig heeft is rust.
Ik heb zoveel appreciatie voor de mensen van het Speelhuis en ik wil ze ook enorm hard bedanken voor al het werk die ze in Yen gestoken hebben. Ze hebben altijd in hem geloofd en dat doet als ouder zo'n deugd. Dankjewel Björn, Tim, Marcia, Ziggy en alle andere begeleiders die ik nog zou vergeten. Jullie verdienen een dikke pluim! En ik ben jullie eeuwig dankbaar!
Bij het aankomen in het speelhuisje staan ze me al op te wachten aan de deur. En student doet open en ik vraag of ik naar binnen mag. Ter info, nu met de huidige Coronamaatregelen mag je als ouder het Speelhuisje niet binnen. Maar ik was zeker als hij mij zag dat hij ging kalmeren en dat ik hem mee naar de auto zou kunnen krijgen.
Ik ga naar binnen en ik zie Björn. Hij doet teken dat Yen in zijn kantoor zit, maar ik zie hem op het eerste zicht niet. Ik zeg "Waar is Yen?". Daar in het hoekje, en hij wijst naar een plaatsje naast zijn bureau op de grond. Daar zit Yen, in een bolleke, aan het snikken op de grond. Maar daarnaast zie ik ook een bureaulokaal dat bijna volledig ontploft is. 2 stoelen liggen op de grond, de papieren van het bureau liggen overal rond verspreid in de ruimte, een kinder speelbedje ligt op zijn zijde met de planken eruit, sleutels hier en daar, pennen overal, ....
Mijn hart breekt onmiddellijk! Mijn eerste reactie is om hem vast te pakken, maar hij roept op het moment dat ik nog maar aanstalten maak. Ik moet een andere aanpak vinden... Ik vraag aan Björn wat de aanleiding was en daaruit blijkt dat het om iets onnozels gaat, voor ons dan toch. De begeleidster wou niet direct kijken naar een kunstwerkje dat hij gemaakt had waarop Yen vervolgens een woedebui gekregen heeft. Voor hem was dit echt van wereldbelang op dat moment.
Ondertussen is Yen onder het bureau gekropen, nog steeds aan het huilen. Ik ga op mijn hurken zitten en zeg "Yenneke, wat wil je doen, ga je mee naar huis?". Hij kijkt naar beneden en al snikkend zegt hij: "Ik weet het niet...". "Wat denk je, zullen we eerst starten met een dikke knuffel?" hij knikt en komt naar me toe en pakt mij vast en begint vervolgens hard te wenen. Zo hard, dat ik zie dat hij gewoon helemaal uitgeput is.
Björn verlaat even de kamer om Yen zijn boekentas en jas te gaan halen. Ik maak gebruik van de tijd om Yen even op het hoekje van het bureau te zetten en de kamer op te ruimen.
Ik maak aanstalten om te vertrekken, "Kom Yenneke, we gaan naar de auto". "NEE!!" Roept hij luid. "Wil je dan dat mama je draagt naar daar?". "Ja, antwoordt hij stil..."
"Zal ik meewandelen naar de auto met zijn boekentas en jas?" vraagt Björn als hij terugkomt. Daar ben ik dankbaar voor.
Aan de auto toegekomen zet ik snikkende Yen in de auto en doe zijn gordel aan. Ik blijf nog eventjes praten met Björn want het is zeer duidelijk dat het ons allebei heel hard raakt. Yen gaat al jaren naar het Speelhuisje en het is niet evident geweest met momenten. Maar het ging goed en hij ging ook graag naar zijn vriendjes daar. Maar Corona heeft veel kapot gemaakt, ik kan het niet genoeg zeggen! Het heeft Yen echt veranderd, hij is meer geïsoleerd dan ooit tevoren.
Op dat moment zegt Björn nog tegen Yen, "jongen, je weet dat ik helemaal niet boos ben op je? Jij bent een super lieve kerel, ga je dat niet vergeten?". Op het eerste moment draait Yen zijn hoofd weg, maar als Björn aanstalten maakt om zich om te draaien, steekt hij zijn armen uit. Wat volgt is een intense knuffel tussen beide, de tranen staan in mijn ogen. Het is een afscheid van een lange periode van super mooie momenten, ik zal het missen en Yen waarschijnlijk ook. Maar we moeten er ons bij neerleggen dat Yen deze drukte niet meer aan kan. Voor hem zijn er veel te veel prikkels, te veel kindjes en dit resulteert bij Yen in een kortsluiting in zijn hoofdje. Wat hij nodig heeft is rust.
Ik heb zoveel appreciatie voor de mensen van het Speelhuis en ik wil ze ook enorm hard bedanken voor al het werk die ze in Yen gestoken hebben. Ze hebben altijd in hem geloofd en dat doet als ouder zo'n deugd. Dankjewel Björn, Tim, Marcia, Ziggy en alle andere begeleiders die ik nog zou vergeten. Jullie verdienen een dikke pluim! En ik ben jullie eeuwig dankbaar!
Reacties