Mijn kind in lockdown
Ik vraag mij af of de "noodregering" van Wilmes ooit heeft stilgestaan wat het gevolg ging zijn bij het sluiten van de scholen? Volgens mij zijn de kinderen en jongeren die extra hulp nodig hebben aan hun aandacht ontsnapt, want er werd nooit een onderscheid gemaakt tussen het reguliere onderwijs en het buitengewoon onderwijs. Weet je, het is misschien voor de hand liggend wat ik ga zeggen, maar er is een reden waarom er een verschil bestaat... Sommige kinderen hebben een meer individuele aanpak nodig dan een ander kind en kunnen die vinden in de vele types in het buitengewoon onderwijs. Zowel een meer individuele aanpak alsook aangepaste therapie en opvolging.
Mijn zoon volgt buitengewoon onderwijs in het type 9, of autisme (ASS). Wat hij (en deze kinderen) vooral nodig heeft is structuur, duidelijkheid, voorspelbaarheid en een zeer individuele aanpak en visie. Daarnaast krijgt hij ook ergotherapie en individuele gesprekken waar ze aan bepaalde problematieken werken. Elke dag wordt zeer intensief gewerkt om elk kind zo gelukkig mogelijk te zien, en om er voor te zorgen dat ze geen angsten ontwikkelen.
Op 1 dag tijd werden all bovengenoemde dingen van mijn zoon afgenomen. Had men verwacht dat dit gewoon goed ging lopen? Of werden ze echt letterlijk vergeten?
Alles, maar dan ook alles wat we met Yen opgebouwd hadden in de vorige jaren hebben we op een paar weken zien verdwijnen. Ik zag terug mijn zoon van een aantal jaren geleden, een ongeleid projectiel die niet meer weet wat hij met zichzelf aan moet. Een verloren jongetje die zichzelf niet kan uiten. En het ergste was dat wij als ouders helemaal niets konden veranderen aan de situatie. We konden bij helemaal niemand terecht en je staat er alleen voor. Hulpeloos heb ik toegekeken en met mijn handen in mijn haar gezeten.
Zelf heb ik ook de laatste maanden voltijds thuis moeten werken en kwam de zorg van Yen daar bovenop. Er was opvang voorzien op school, maar doordat ik thuiswerk deed had ik er geen recht op, deze was enkel voorzien voor ouders in de zorgsector. Helaas voor Yen heb ik dan daarbovenop ook nog eens een job waarbij elke dag vol zit met online meetings. Met andere woorden moest mijn zoon helemaal op zijn eentje zijn plan trekken. Deze situatie is volledig onhoudbaar en heeft verschrikkelijke gevolgen gehad.
De wereld is in lockdown gegaan, maar mijn zoontje ook...
Elke dag werden we geconfronteerd met helse woedebuien, agressie en vooral een ongelukkige Yen. Kalenders, picto's, nieuwe medicatie, beloningen... Ik denk dat we zowat alles geprobeerd hebben om het terug in de goede richting te duwen. Maar het was (en is nog steeds) met heel veel vallen en opstaan. Als mama was ik vooral zeer verdrietig, het enige wat elke ouder wil is zijn kind gelukkig zien. Ik voelde onmacht, want wat ik ook deed, het leek niet genoeg te zijn. Het maakt mij kwaad, dat vooral. Het geeft mij ook schrik, want de kans bestaat er altijd in dat we terug in lockdown gaan. Dat is letterlijk een worst case scenario waar ik zelfs helemaal niet aan wil denken.
Staat de regering er ook bij stil dat alles wat we opgebouwd hadden en verloren zijn, we dit allemaal terug zelf moeten opbouwen? Hoe is het mogelijk dat men zo'n groot deel van de samenleving gewoon vergeet? Dat men zelf geen enkele moeite gedaan heeft om ook maar 1 maatregel te nemen die deze kinderen (en ook de ouders) kon helpen en beschermen?
Maar, ik geef niet op, ik laat me niet kennen en we gaan door. Voor Yen!! Elke dag staan we voor hem klaar en elke dag doen we onze uiterste best om hem beter te begrijpen. Mijn enige doel is Yen gelukkig zien en ik geloof echt dat we alles terug kunnen opbouwen. Elke dag moet ik erin geloven dat het goed komt!
Mijn zoon volgt buitengewoon onderwijs in het type 9, of autisme (ASS). Wat hij (en deze kinderen) vooral nodig heeft is structuur, duidelijkheid, voorspelbaarheid en een zeer individuele aanpak en visie. Daarnaast krijgt hij ook ergotherapie en individuele gesprekken waar ze aan bepaalde problematieken werken. Elke dag wordt zeer intensief gewerkt om elk kind zo gelukkig mogelijk te zien, en om er voor te zorgen dat ze geen angsten ontwikkelen.
Op 1 dag tijd werden all bovengenoemde dingen van mijn zoon afgenomen. Had men verwacht dat dit gewoon goed ging lopen? Of werden ze echt letterlijk vergeten?
Alles, maar dan ook alles wat we met Yen opgebouwd hadden in de vorige jaren hebben we op een paar weken zien verdwijnen. Ik zag terug mijn zoon van een aantal jaren geleden, een ongeleid projectiel die niet meer weet wat hij met zichzelf aan moet. Een verloren jongetje die zichzelf niet kan uiten. En het ergste was dat wij als ouders helemaal niets konden veranderen aan de situatie. We konden bij helemaal niemand terecht en je staat er alleen voor. Hulpeloos heb ik toegekeken en met mijn handen in mijn haar gezeten.
Zelf heb ik ook de laatste maanden voltijds thuis moeten werken en kwam de zorg van Yen daar bovenop. Er was opvang voorzien op school, maar doordat ik thuiswerk deed had ik er geen recht op, deze was enkel voorzien voor ouders in de zorgsector. Helaas voor Yen heb ik dan daarbovenop ook nog eens een job waarbij elke dag vol zit met online meetings. Met andere woorden moest mijn zoon helemaal op zijn eentje zijn plan trekken. Deze situatie is volledig onhoudbaar en heeft verschrikkelijke gevolgen gehad.
Elke dag werden we geconfronteerd met helse woedebuien, agressie en vooral een ongelukkige Yen. Kalenders, picto's, nieuwe medicatie, beloningen... Ik denk dat we zowat alles geprobeerd hebben om het terug in de goede richting te duwen. Maar het was (en is nog steeds) met heel veel vallen en opstaan. Als mama was ik vooral zeer verdrietig, het enige wat elke ouder wil is zijn kind gelukkig zien. Ik voelde onmacht, want wat ik ook deed, het leek niet genoeg te zijn. Het maakt mij kwaad, dat vooral. Het geeft mij ook schrik, want de kans bestaat er altijd in dat we terug in lockdown gaan. Dat is letterlijk een worst case scenario waar ik zelfs helemaal niet aan wil denken.
Staat de regering er ook bij stil dat alles wat we opgebouwd hadden en verloren zijn, we dit allemaal terug zelf moeten opbouwen? Hoe is het mogelijk dat men zo'n groot deel van de samenleving gewoon vergeet? Dat men zelf geen enkele moeite gedaan heeft om ook maar 1 maatregel te nemen die deze kinderen (en ook de ouders) kon helpen en beschermen?
Maar, ik geef niet op, ik laat me niet kennen en we gaan door. Voor Yen!! Elke dag staan we voor hem klaar en elke dag doen we onze uiterste best om hem beter te begrijpen. Mijn enige doel is Yen gelukkig zien en ik geloof echt dat we alles terug kunnen opbouwen. Elke dag moet ik erin geloven dat het goed komt!
Reacties